The hand, the eye and it
Voor de kunstenares ligt een grote, gemarmerde en vleeskleurige homp klei op tafel: ‘it’. (‘Het’ lijkt nog het meest op een reusachtige ham.) Terwijl Houben met haar handen –één echte en een ‘kunsthand’- over de klei beweegt, mijmert ze in een ongeveer twintig minuten durend betoog over handen die maken en wat die handen dan precies doen en hoe, en van wie ze zijn en waarom we van symmetrie houden en het tegelijkertijd als saai wordt ervaren en waarom we ons spiegelen aan dingen en anderen en hoe dan groepen ontstaan en hoe we een ‘groep’ eigenlijk definiëren… Het werk van Houben is een constante bevraging van het maakproces, de totstandkoming van een kunstwerk, en de rol die de kunstenaar, performer en het publiek daarin spelen.
‘Her work hovers over the gap between the physical experience and the rational thoughts it triggers, between the intuitive activity and the self-conscious awareness, simultaneously showing the inseparability of the physical and the mental aspect and the impossibility to bridge the gap in between.’ (website 1646)
Als onder een betovering kneedt Houben op de cadens van haar eigen overpeinzingen de klei, zodat de aanwezigen voor hun ogen een sculptuur zien ontstaan die een vreemd soort schoonheid bezit. Je krijgt het merkwaardige gevoel het meteen te begrijpen als je het ziet, terwijl het tegelijkertijd op z’n best een raadselachtig beeld te noemen is: een soort vlees-achtige massa waarop een hand rust, waardoor het hart uit het vlees lijkt te zijn gegraven. ‘Eng mooi,’ noemt één van de aanwezigen in de zaal het, een beschrijving die goed past bij deze sculptuur die evenveel mysterie als zeggingskracht belichaamt.
In voorbereiding op haar solotentoonstelling in 1646 voerde Hedwig Houben afgelopen dinsdagavond in de projectruimte een performance op voor een klein publiek. De tentoonstelling opent vandaag (vrijdag 18 oktober) in 1646. Tijdens de expositie zal o.a. een video-opname van de performance te zien zijn.
1646
Boekhorststraat 125, Den Haag
www.1646.nl