‘There is no wrong way of making art, and there is not one way of being an artist’ – in conversation with Hettie Judah
‘Over the seven years that I’ve been giving talks, organizing exhibitions and events for artist-parents, this is the question I always get: how can I return to the art world? There’s no easy answer to it. I really wanted to give people the feeling that they didn’t have to wait for structural change, that they could themselves be part of creating the art world they want.’ For the series Land zonder grenzen Mirthe Berentsen talks to Hettie Judah about her book How to Enter the Art World: After a Late Start, a First Career, Illness, Raising Children, a Crisis of Confidence, Leaving It in Disgust….
‘Er bestaat geen verkeerde manier van kunst maken en er is niet één manier om kunstenaar te zijn’ – in gesprek met Hettie Judah
‘In de afgelopen zeven jaar dat ik lezingen geef, tentoonstellingen en evenementen voor kunstenaar-ouders organiseer, is dat de vraag die ik altijd krijg: hoe kan ik weer terugkeren in de kunstwereld? Er is geen eenvoudig antwoord op. Ik wilde mensen heel graag het gevoel geven dat ze niet hoefden te wachten op structurele verandering, en dat ze zelf deel konden uitmaken van het creëren van de kunstwereld die ze willen.’ In haar zesde bijdrage voor de serie Land zonder grenzen gaat Mirthe Berentsen in gesprek met schrijver en curator Hettie Judah over haar recent verschenen boek How to Enter the Art World: After a Late Start, a First Career, Illness, Raising Children, a Crisis of Confidence, Leaving It in Disgust….
IJsberenprotocol
Vandaag plaatsen we een voorpublicatie van een fragment uit IJsberenprotocol, de nieuwe roman van schrijver en beeldend kunstenaar Ananda Serné die op 28 mei aanstaande verschijnt bij Uitgeverij Cossee. In IJsberenprotocol verblijft protagonist Eira als writer in residence in een onderzoeksdorp op Spitsbergen. De roman is een meerstemmig verhaal over hoe een huis wordt aangetast door dooiende permafrost, een individu door haar gedachten en een kleine gemeenschap door sociale controle.
Wat blijft er over van een leven, en hoe lees je dat terug in dingen? – over archeologie, kunst en rouw
Lange tijd vormde kunst een toevluchtsoord voor Susan Kooi, tot het zich van haar meest kille kant liet zien. Doordat plannen stukliepen en aanvragen werden afgewezen, merkte ze hoe kwetsbaar de positie van kunstenaars is. Kooi maakte een grootse omwenteling door te kiezen voor een master archeologie én trof een ondergrondse ruimte onder haar woning aan die ze omdoopte tot tentoonstellingsruimte. ‘In archeologie verdwijnen individuen naar de achtergrond. In de lange tijdspannen waar het vak zich mee bezighoudt, vervagen namen en personen en gaat het meer om cultuur als geheel.’
OPEN CALL: schrijver gezocht
Voor een nieuwe rubriek zoekt Mister Motley een essayist. Iets voor jou? Reageer dan voor 24 mei.
Secret Arts Teachers – het klaslokaal als kunstpraktijk
Tijdens het schooljaar 2024-2025 begon het lectoraat Kunsteducatie van de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten met een interessant onderzoekstraject: kan het klaslokaal ruimte bieden aan zowel het oprekken van de artistieke mogelijkheden binnen het basis- en middelbaar onderwijs als aan het innoveren van de praktijk van de kunstdocent? In dit artikel vertellen de initiatiefnemers van het project, dat de titel Secret Arts Teachers draagt, meer over de achtergrond en beweegredenen van dit onderzoek.
Noem mijn naam – Barbara Visser, Elsa von Freytag-Loringhoven en Lena Dunham
Lena van Tijen werpt de lens op vrouwelijke kunstenaars en hoe zij bezien worden. Aan de hand van Barbara Vissers tentoonstelling Superposition – In Search of the Elusive Elsa von Freytag-Loringhoven in het Kunstmuseum en Lena Dunhams recent verschenen memoires Famesick vraagt zij zich af: wat is erger, een naam die uitgroeit tot iets dat je ontglipt, of een naam die nooit echt gehoord wordt – als die twee überhaupt tegen elkaar af te zetten zijn?
De groene nachten van Salman Toor
Joost Jungsik Vormeer is al lange tijd gefascineerd door de doeken van Salman Toor: ‘Ik heb het gevoel dat ik in zijn schilderijen wil wonen.’ Toor portretteert op een intieme manier het leven van Zuid-Aziatische queer mannen. Nu er twee van Toors doeken in het Stedelijk Museum Amsterdam te zien zijn, staat Joost voor het eerst oog in oog met de schilderijen.
Morocco Revisited – op atelierbezoek bij Mattijs van den Bosch
Alex de Vries ging op atelierbezoek bij Mattijs van den Bosch. Alex zag het werk Mattijs voor het eerst in 1990 toen Mattijs nog aan de opleiding Vrije Kunst van de kunstacademie in Arnhem studeerde. Zijn heldere, figuratieve schilderijen vielen op door hun onomwonden stilering van de werkelijkheid. ‘Die vorm van realisme waarin de werkelijkheid op een bijna abstracte manier wordt gecomponeerd, is een persoonlijk handschrift dat eerder een eenheid in contrasten genoemd zou kunnen worden dan fotografische precisie, hoewel hij bijna altijd werkt vanuit zelfgemaakte foto’s.’
Hoe we omgaan met de enormiteit van de dag – over Peter Hujar’s Day
De dag doorkomen. Opstaan, aankleden, koffie zetten, naar de eerste afspraak toe. De film Peter Hujar’s Day zit vol met basale, alledaagse overwegingen. De mate van zorg die de fotograaf voor al die details droeg, legt bloot hoe Hujar dacht, en hoe hij tot zijn kunst kwam, schrijft Laure van den Hout. En daarin schuilt ook de kracht van zijn meest iconische foto’s.
Het kind dat zich niet in een binaire wereld laat dwingen – over trying not to know … van Sharan Bala
Onze cultuur trekt strikte grenzen rond de hokjes ‘man’ en ‘vrouw’ en laat vrijwel geen ruimte voor de mensen die zich aan deze tweedeling onttrekken. Dat toont het werk trying not to know … van Sharan Bala aan. Hen biedt totale openheid van zaken door hun medische dossier tentoon te stellen. Honderdzestig pagina’s tekst, over een kind dat in principe gezond is, maar toch is gemedicaliseerd, omdat hun lichaam niet is te reduceren tot onze binaire denkbeelden. Maurits de Bruijn ziet hoe Bala met dit gebaar het zogenaamde probleem terugkaatst naar de toeschouwer, naar de medici die hen in hun spreekkamer zagen, naar de maatschappij. ‘Het werk zegt: dit zijn jullie bedenksels, dit is jullie probleem, niet dat van mij.’
Stel je voor dat er geen schaamte bestond – over het werk van Esmee Seebregts
De nieuwe werken van Esmee Seebregts draaien om de culturele associaties van kleur en om schaamte. Ze kwam uit op sculpturen die uitpuilen en doorsijpelen, barsten en uit hun voegen vloeien. Die vormtaal heeft iets erotisch en verwijst naar hoe seksualiteit zich in de natuur manifesteert: uitbundig en schaamteloos, het uitpuilende, dunne vliesjes, een peul die op springen staat. Lieneke Hulshof schreef over de tentoonstelling Colour doesn’t Hurt, nu te zien bij Studio Seine.
Kunst ter plekke – op atelierbezoek bij Joanneke Meester
Het atelier van Joanneke Meester bevindt zich waar ze haar werk maakt: op straat, in gebouwen, tijdelijke ruimtes, in onderdoorgangen en onder de mensen. Bij afvalpunten verzamelt ze materiaal om daarmee geïmproviseerde sculpturen te maken. Zo nodigt Joanneke Meester voorbijgangers uit met haar veelkleurige idioom in beeldende uitspraken waarin tekst en beeld in elkaar overvloeien. Alex de Vries ging met haar in gesprek.
‘Ik ben gedreven door een gevoel voor rechtvaardigheid’ – in gesprek met Lucette ter Borg
Welke mate van ontoegankelijkheid ervaren mensen met een ‘lichamelijke’ beperking, mensen op leeftijd, ouders van opgroeiende kinderen en neurodivergente personen? In de reeks Land zonder grenzen onderzoeken vier ervaringsdeskundige auteurs de (on)toegankelijkheid van het kunstenveld. Voor ze haar serie aftrapt spraken Maurits de Bruijn en Laure van den Hout met Lucette ter Borg over het thema waarop zij zich zal richten: ouder worden. ‘Ik ben een paddenstoelengek en ik zie ouderdom als een vorm van mycelium, dat onder mijn huid groeit. Om de kiemkracht van dat mycelium te activeren, reis ik in mijn hoofd door de tijd. Soms sta ik in het heden, soms ben ik ineens weer terug in het verleden en lijkt het alsof ik zaadjes opraap die ik vroeger liet liggen en nu van veel betekenis zijn.’
Plagiaat als radicaal instrument – over het werk van Kathy Acker
Een jaar lang staat een aantal zalen van West Den Haag in het teken van het grensoverschrijdende oeuvre van de avantgardistische schrijfster Kathy Acker (1947-1997). Ze plagieerde er op los, zette het werk van anderen in om te morrelen aan de beperkingen van identiteit en om seksuele macht te ontleden. Obe Alkema is groot bewonderaar maar vraagt zich in zijn bespreking van de tentoonstelling ook af wat de keerzijde is van al die transgressie en radicaliteit.
Advertenties
Ook adverteren op mistermotley.nl? Stuur dan een mail naar advertenties@mistermotley.nl
Nieuwe artikelen laden...