Voordat de mannen en vrouwen van de 43e Gemechaniseerde Brigade naar Afghanistan mogen afreizen, moet er eerst flink getraind worden.‘Opgetraind’ noemen de militairen dat. Een traject dat enkele maanden in beslag neemt. Het 43e had twee grote eindoefeningen. De eerste, kleinere, in Groningen, in de Marnewaard met het nep dorp Marnehuizen, het oefenterrein van Defensie. Marnehuizen is speciaal voor de moderne oorlogsvoering gebouwd. De militairen leren in het dorp te opereren in stedelijk gebied. De laatste oefening werd in Frankrijk gedaan, op een Navo-oefenterrein. 

Om het allemaal levensechter te maken zouden Afghaanse politie-agenten in opleiding ingevlogen worden bij deze oefening op buitenlandse bodem. De bedoeling was, dat het de lagere rangen zouden zijn, omdat deze mensen immers opgeleid worden door de Nederlandse militairen en men alvast kon wennen aan elkaar in levensecht nagebootste situaties van hun werkzaamheden; van fouilleringen en het verkeer regelen, tot en met het omgaan met zelfmoordaanslagen en overvallen. De heren officieren lieten zich echter geen buitenlands tripje ontnemen en waren in plaats van hun ondergeschikten gekomen. Met deze Afghaanse officieren werd op de laatste avond tot in de late uurtjes gefeest en gedronken, heb ik mij laten vertellen door een betrouwbare bron, die ik niet met name zal noemen…’Het klikte erg goed; fantastische lui; we hebben vreselijk gelachen. En drinken dat ze kunnen!’, vertrouwde deze bron mij toe. Van een van tevoren gevreesde cultuurkloof bleek gelukkig geen sprake te zijn.


Bij de oefening in Frankrijk was ik niet aanwezig, bij die in de Marnewaard wel. De komende weken zal ik posten over die eindoefening , omdat dat een indrukwekkende aangelegenheid is. De eerste kennismaking van de militairen die voor het eerst op uitzending gaan, alhoewel nagespeeld, met gewonden, doden, explosies en beschietingen. En totdat je er zelf fysiek aanwezig bent, denk je: 'Ach, het is allemaal nagespeeld, dus komt het wel in de buurt van het echte werk?' Maar als je er middenin zit, in de legervoertuigen meerijdt met scherfvest en helm, omringd wordt door zwaarbewapende militairen en Afghaanse (echte!) tolken, en je de ‘wonden’ ziet, die ik niet van echt zou kunnen onderscheiden, dan komt het toch allemaal dichterbij en krijg je een beetje mee hoe het is om in gevaarlijk gebied te zijn, constant alert te zijn en rekening te moeten houden met plotselinge angstaanjagende gebeurtenissen.