Kunstenaar Gijs Assmann ziet er altijd nogal eigenzinnig uit, een roze T-shirt staat hem bijvoorbeeld uitzonderlijk goed. Toch onderscheidt de kleding van Gijs zich niet door een voorkeur voor opvallende of vreemde kleren maar vooral door de details. Hij vertelt me dat hij nooit zo gek was op de veel gedragen buttons die vooral een geloof belijden (ik ben tegen kruisraketten, ik ben voor de vrede, ik hou van New York) en op zoek was naar versierselen met een minder eenduidig of commercieel karakter. Zo ontwikkelde hij een voorliefde voor broches en accessoires die als symbool een oude betekenis dragen en zo staan voor een positieve betekenis. Je zou ze ook nood of hulpmiddelen kunnen noemen, omdat ze je steunen in het (alledaagse) leven zelf. De meeste dingen zijn handgemaakt en daardoor uniek. Opvallend veel van zijn ‘sieraden’ heeft hij gekregen van geliefden of vrienden: dat geeft ze nog een extra glans en maakt ieder object nog persoonlijker. 


Het steentje dat als een broche op de trui is gespeld is een cadeau van zijn geliefde: toen zij haar vijftigjarige verjaardag vierde liet zij voor haar allerbeste vrienden een broche maken van een speciaal steentje dat zij voor die persoon had gevonden en bewaard. De edelsmid maakte een mal van het steentje en goot het in zilver, ieder kreeg dus een unieke eigen sieraad. (en ik hoop dat ze die lieve geefster fair trade diamanten hebben gegeven voor haar verjaardag!) De badge daaronder is gemaakt door Tjalling Houkema, een illustrator en ontwerper. Het Lost Paradise teken is eigenlijk bedoeld om op de gulp van je onderbroek vast te naaien, maar op een trui is wel zo zichtbaar.


In het beeldend werk van Gijs Assmann duikt de dood voortdurend op, als doodshoofd, schedel of skelet. Veel werken zijn op te vatten als een memento mori, al het werk legt de vinger op de tijdelijkheid van het leven en de ijdelheid van het bestaan. Dat dit alles niet loodzwaar hoeft te zijn laat dit kleine schedeltje (links) zien dan dit keer wordt ingezet om een gat in een trui te verhullen. Alhoewel: de trui vergaat al een beetje en de dood lacht ons toe, nog eventjes, nog eventjes, en dan...

Dit symbool (rechts) is op de mouw van een jas genaaid. Oorspronkelijk had het een soort lus eraan vast zitten en was het bedoeld om in de wieg van een baby te hangen, als bescherming of om het goede over dit kindje af te roepen. De doornenkroon doet het hart bloeden, Christus heeft voor ons mensen geleden en daaruit komt het goede voort. Boven het hart waaiert de heilige geest naar boven toe uit. Christus is het grote voorbeeld voor de gelovigen en het idee is dat als je in het leven tegenspoed ondervindt, je dan denkt aan het lijden van Christus en daar kracht uit put. Het lijden heeft zin. Het is een mooi symbool, ik zou het zelf ook liever op mijn mouw vastzetten dan in een wiegje hangen, voor de baby hoop ik op een leven vol voorspoed, en daar zijn ook mooie symbolen voor!