Spiegeltje, spiegeltje in je hand….
John William Waterhouse, Echo and Narcissus, 1903
Terwijl de ene na de andere gadget je online in een gecreëerde wereld laat geloven, en zelfs een extra dimensie kan geven aan de werkelijkheid (de zogenaamde ‘augmented reality’), lonkt voor sommige 2.0 gebruikers de vertrouwde platte en tastbare wereld. Dat resulteert in een vreemd soort kruisbestuiving van een oude toepassing met een nieuw apparaat.
Lees meer »
Over zonnen
Penelope Umbrico, Suns from Flickr, 2009
Fotografe en beeldend kunstenaar Penelope Umbrico noemt zichzelf een ‘reiziger door media.’ Ze registreert bestaande beelden uit verschillende media die ze vervolgens een nieuwe, vergrote dan wel verkleinde of abstracte context geeft. Zoals haar Suns from Flickr, dat in het San Francisco MoMa hangt: het bestaat uit een wand met foto’s van talloze zonsondergangen. Van een afstand lijkt het een glimmende discobol - dichterbij gekomen zie ik hoeveel kleuren erin verwerkt zijn. Van rood met geel tot paars-oranje en blauw met wit. Nooit zag ik zoveel verschillende zonnen. Umbrico zocht op Flickr naar foto’s met de tag ‘sunset’ en verzamelde alle resultaten. Die printte ze vervolgens uit en plakte ze (op volgorde van binnenkomst?) op een wand. Het aantal resultaten van een dergelijke zoektocht wisselt per dag, foto’s worden immers toegevoegd en verwijderd door de makers en de uitkomst wordt dus bepaald door de dag. In dit geval is het de dag waarop het MoMa het werk ontving en exposeerde: maar liefst 5,377,183 zonnen. Het moet wel het meest gefotografeerde ding ooit zijn, die zon. Elke dag komen er foto’s bij. In feite is de wand dus een momentopname, net als elke zonsondergang die op een zeker moment door een zeker iemand gefotografeerd, online geplaatst en getagd wordt. Dat is een interessant idee. Het brengt de digitale wereld, die per definitie vluchtig en onaf is, naar een museum. Naar een wand. Wat echt is en wat virtueel wordt zo door Umbrico door elkaar gehusseld. Dat zij bovendien niet de enige maker van dit kunstwerk is, mag duidelijk zijn. Iedere anonieme zonaanbidder van over de hele wereld heeft zijn steentje bijgedragen. De herhaling van steeds dezelfde zon (die er toch telkens anders uitziet) maakt het tot een werk waar je naar blijft kijken. En als het museum sluit, kijk je gewoon verder op het web.
Lees meer »
De posters van Felix Gonzalez-Torres
Wie San Francisco zegt, denkt onmiddellijk aan de Golden Gate Bridge, hippies van lang geleden en het gevangeniseiland Alcatraz. Dat San Francisco een bruisende kunststad is, is niet meteen zichtbaar. Achter de heuvels en onder de mist is echter heel wat te ontdekken. Ik reisde af naar deze cultuurstad en begon mijn tocht bij het San Francisco Museum of Modern Art.
Een flinke stapel posters staat in de ruimte. Ik loop er wat onwennig omheen, alsof het papier zelf een kunstgreep is. Ik stel in mijn hoofd moeilijke vragen over de waarde van reproductie, herhaling en eigendom. Plots staat er een man naast me die even naar de stapel kijkt en dan soepel door de knieën gaat, het bovenste vel pakt en dat heel gemakkelijk begint op te rollen. Even schrik ik, want ja, er zijn genoeg vellen, daar gaat het niet om, maar het hóórt niet. Of toch? Ik kijk hoe steeds meer mensen een vel van de slinkende stapel pakken en het werktuiglijk beginnen op te rollen. Met de koker in de hand lopen ze vervolgens verder langs schilderijen en sculpturen, alsof het feit dat ze een ‘echte’ Gonzalez-Torres in de hand hebben genoeg is – niet wat er op te zien is. Eerlijk gezegd is dat ook niet zo spannend: meer dan een wolkenlucht en een enkele donkere vogel is er niet op te zien. Veel spannender is die uitnodigende stapel, die ‘pak mij’ lijkt te roepen. Hoeveel mensen hebben de poster inmiddels in hun bezit, vraag ik me af. Wat doen ze er mee, eenmaal thuisgekomen? Hoe vaak print het museum posters bij, na een drukke zondag? En wat denkt de museummedewerker, die andermaal op ‘copy’ drukt?
Lees meer »
