Tim thuis in Hoogeveen met zijn ouders en vriendinnetje voor zijn vertrek

En dan is de datum voor het vertrek gepland en is het afscheid daar. Wat moet er beslist mee naar Kunduz worden genomen, afgezien van alle noodzakelijke militaire benodigdheden? Als ik de vraag voorleg wat voor persoonlijke dingetjes er mee gaan naar Afghanistan, omdat ik die op de foto wil zetten, hoeft Tim niet lang na te denken. Als geboren en getogen Drentenaar kan hij zijn klompen natuurlijk niet thuislaten. Maar omdat hij immers militair is, en niet op een boerderij werkt, zijn de klompen van zachte stof en doen dienst als sloffen.  

Jur heeft wat langer nodig om met een antwoord te komen. Als we samen in zijn kamer koffie drinken en Jur mij foto’s laat zien van de oefening in Frankrijk, ontkent hij ook maar iets dat sentimentele waarde heeft mee te nemen op missie. “Welnee joh, ik heb daar niks nodig van thuis! Ja, mijn thermoskan natuurlijk. Maar die heeft iedere militair bij zich.” “Ja maar Jur,” protesteer ik, “je hebt toch wel iets waar je aan gehecht bent en waar je niet zonder kan? Iets dat je herinnert aan thuis, aan iets fijns in Holland..” “Nee hoor, echt niet”, houdt Jur vol. En hij lacht om mijn aandringen. Dan valt mijn oog op het doek met de Harley motor boven zijn bureau (zie de post: Thuis op de kazerne). “En dat doek dan? Dat neem je toch wel mee?” zeg ik, wijzend. “Dat doek? Ja, natuurlijk gaat dat mee! Dat is op iedere missie meegegaan!” antwoordt Jur. Het is zo’n vanzelfsprekend belangrijk item, dat hij er niet eens aan dacht het te noemen.

Tim poseert met zijn klompensloffen (links), Jur poseert met zijn Harley doek (rechts)