Links: soldaat Jan, 20 jaar, rechts: soldaat Louis, 18 jaar

In de voormiddag van het leven
de ochtend nog maar net voorbij
stampen wij vol ongeduld
in een lange lange rij
richting verre horizonten;
de avond komt nu rap nabij 

De dag is ons niet mooi genoeg
hij is te fel belicht; wij zijn hem moe
overbekend en nooit echt bemind
reiken wij liever naar de Avondster
die zacht haar licht verspreidt
en ons de richting wijst

Wij omhelzen de nacht;
we maken hem tot vriend,
we maken hem tot metgezel en gids;
hij voert ons met steeds grotere kracht
naar het geheimzinnige en verholene
naar dat wat in het verborgene ligt

En als dan onze begeerte bevredigd is
de dorst naar avontuur eindelijk gelest is
onze harten niet meer onstuimig kloppen
onze geesten bedaard zijn, onze zielen oud...

dan..

Komen wij dan ooit weer thuis?