Wilbert asleep at COP Tabar

Opperwachtmeester Jur (1962, Koninklijke Marechaussee) is gepokt en gemazeld als het om missies gaat: Kunduz wordt zijn 6e missie. Voor de jonge Tim (1989, Koninklijke Landmacht) is het de eerste keer dat hij naar gevaarlijk gebied zal gaan. Ik ga deze stoere kerels (Jur noemt zich ‘Guzzimans’ op zijn mailaccount, omdat ie gek is van dit type motoren) fotograferen bij hun voorbereidingen, en in januari ga ik hen opzoeken in Afghanistan. 

Het militaire beroep oefent een onweerstaanbare aantrekkingskracht op mij uit. Mijn familiegeschiedenis vertelt van vele dappere officieren; terug tot in de 16e eeuw. De vader van mijn man vocht in Nederlands-Indië. En opgroeiend in Breda (de stad van de Koninklijke Militaire Academie) was ik geboeid door de vele legertrucks die door de stad reden met de mooie jonge dienstplichtigen, gezeten langs de kanten in de achterbak van het voertuig; fluitend naar meisjes zoals ik.

En last but not least: mijn eigen oudste zoon is marinier.

Ondanks de aanwezigheid van vrouwen in het leger, is het militaire beroep nog steeds een masculien beroep. In een tijd waarin jongensgedrag vooral als problematisch wordt gezien, jongens qua schoolprestaties achterblijven bij meisjes, en jongens een aansprekend voorbeeld als de vader in steeds meer gevallen moeten missen door zijn afnemende aanwezigheid in het gezin, is het leger voor veel jongens een laatste toevluchtsoord. Omdat zij daar, in tegenstelling tot in het gewone dagelijkse leven, beloond worden voor hun macho-gedrag. Sterker nog: macho-gedrag is noodzakelijk voor het succesvol functioneren in oorlogsgebied.

Maar de militair is niet alleen een macho. Hij herbergt in zijn borst ook een tedere kant. Dat uit zich in zijn toewijding aan zijn kameraden, zijn gezin, aan zijn land en aan de wereld. Het is die combinatie in een militair die mij het meest fascineert: het machismo aan de ene kant, en zijn kwetsbaarheid aan de andere kant.

De komende maanden ga ik proberen door het ‘pantser’ dat de militair als het ware van nature om zich heen optrekt, heen te breken en iets van zijn motieven en verlangens, hoop en verwachtingen bloot te leggen. Teneinde dat wij, de niet-militairen, de niet-ingewijden, iets van de beoefenaars van dit welhaast exotische beroep gaan begrijpen.

Op naar Afghanistan, op naar Kunduz... Prelude Afghanistan!

Kijk voor het vorige project van Claire op www.lens.blogs.nytimes.com/2011/07/15/battle-lines-etched-on-marines-faces/. Here are the young men (Nederland-Afghanistan 2009-2010) toont een aantal drieluiken van mariniers voor, tijdens en na hun uitzending.