Soms kom je van die boekjes tegen die je meteen het gevoel geven dat je iets heel bijzonders in handen hebt. De met handgeschreven nummering die aangeeft dat het om een gelimiteerde uitgave gaat, draagt daar zeker aan bij, maar ook de verpakking kan dat doen; zoals het krakelende semitransparante papier waarin drie kleine boekjes van Simone Gilges verpakt zitten dat doet. 

Het zijn eenvoudige A5 boekjes met een nietje erdoorheen en geven ieder een aspect van het werk van Simone Gilges weer. De eerste die ik uit de krakelende verpakking haal is een speciale editie van Freier, magazine for mental states – anthology on time waarin een verhelderend interview met de kunstenaar is opgenomen. Gilges vertelt hierin over haar werkwijze, dat deze erg persoonlijk en intuïtief is, waardoor het (vooral voor mensen die haar niet kennen) soms moeilijk te begrijpen is. Gek genoeg zegt ze dat ze zelf soms ook niet goed begrijpt waarom ze dingen doet. Dan lees ik dat het werk van Gilges vaak paradoxaal is en dat het gaat over de tegenstelling van onthullen en verbergen, mysterie en communicatie. Ze moet ook niet veel hebben van de ‘regels’ die gelden in de kunstwereld met betrekking tot presentatie en dergelijke. Ten slotte, en best paradoxaal, is het meer de interviewer die het werk uitleg geeft en toelicht in plaats van de geïnterviewde kunstenaar.

Spread in Freier, met links Honey-Suckle Company, Triangle Kama Sutra, 2007 en rechts James Lee Byars, Hear the first totally philosophy around this chair, 1978

Het tweede boekje heet Honey-Suckle Company ohn end. De Honey-Suckle Company is een kunstenaarscollectief dat Gilges in 1995 met vrienden oprichtte. Honey-Suckle Company, of HSC, is een soort hippiepunk groep van mensen met verschillende achtergronden die in de underground scene van Berlijn in de jaren negentig muziek, kleding en kunst maakte. Ze bestaan nog steeds, maar zijn minder actief als groep en meer individueel aan het werk. In het boekje staat een korte tekst/gedicht en verder alleen foto’s. Surrealistische, dromerige foto’s van de groep in maskers en vreemde gewaden en van een occulte processie door een bos.


Het laatste is een boekje met eigen werk van Gilges en bestaat alleen maar uit beeld. Het was enigszins lastig de logica van de beelden te ontdekken, maar nu ik de andere twee boekjes goed heb bestudeerd is die logica makkelijker te herkennen. Gordijnen en draperieën zijn een rode draad in haar werk. Aan de ene kant kunnen ze iets verbergen, maar in de context van het theater (een referentie die Gilges ook duidelijk maakt) omlijsten ze juist dat waar het om gaat. Het geeft haar werk iets mysterieus, iets verhalends. Precies zoals ze zelf zegt in het interview: ‘There is not one truth but many. I myself cannot explain everything but I don’t think it’s necessary to take away some mystery. For me intuition is very important, concepts can be great but if they are strictly realized they can be boring. I always like to leave a space for the viewer’s imagination, I want him to think for himself instead of being fed up.’

Voorkant van het boekje met Gilges' eigen werk


De boekjes zijn uitgegeven door Peeping Tom, ga om het te bestellen naar www.peepingtomgalerie.com