Deze tweetallen zijn met de hand opgebouwd met dunne rolletjes klei,
ik had ze ook snel van een plaat klei kunnen maken, maar het langzaam ontstaan en groeien past beter bij mijn visie over processen. Ik maakte eerst twee gave cylinders en plaatste deze bij elkaar om ze vervolgens met met een scherf en prikker te bewerken en aan te tasten. Dat voelde heel fysiek, een zere huid, het werd een gevecht tegen de zwaartekracht, ik wilde ze niet vernietigen, ik wilde dat ze ondanks de pijn bleven staan, in zichzelf naar elkaar gericht. 

De liefde doet vaak zeer, juist omdat ik mij uit liefde verbindt is de liefde een proces die ons tekent. We gaan op elkaar lijken, het is de kunst om respect en waardigheid voor onszelf te behouden dan kan ik wat uit naam van de liefde achter deuren gebeurt, van de ander blijven houden, al is dat soms ongelooflijk....

www.lilydebruijn.nl