In zes minuten en zesendertig seconden roken Jean en Jeroen een sigaret in bed. In de slaapkamer hangt een poster aan de muur. Een wekker naast het bed. Asbak. Slippers. Stereo. Lamp. Jeroen streelt Jeans been, steekt de sigaret in haar mond, drukt een kus op haar mond. Daar waar de ‘bed-in’ van Yoko en John een voorstelling voor de media was, daar lijken Jean en Jeroen zich niet bewust te zijn van de aanwezigheid van een camera. Hun tafereel ademt een sfeer uit die tegelijkertijd intiem en alledaags is. In zes minuten en zesendertig seconden roken ze een sigaret in bed. 

En toch wringt er wat in het beeld. Jeans nachthemdje kruipt bijna onmerkbaar langs haar benen omhoog. Jeroens gezicht wordt almaar roder. Als Jeroen de sigaret heeft uitgedrukt, kruipt hij bij Jean op schoot. Zijn arm rust ongemakkelijk tegen het kussen achter hem en zijn haar steekt kaarsrecht in de lucht. Hij trekt het laken van het voeteneind over Jeans benen. Het witte laken valt spookachtig naar ze toe en blijft vervaardig zweven aan het hoofdeinde van het bed.

Als je je gezicht een kwartslag draait, denk je te snappen wat er wringt. Het bed staat niet op de grond maar rechtop tegen de muur. Jean en Jeroen liggen niet gemoedelijk op het matras maar steken hun benen ongemakkelijk omhoog.

Jeroen Offerman, Jean and Jeroen; The Bed-in, 2003

Met Jean and Jeroen; The Bed-in vertelt Jeroen Offerman over wat er kan wringen in de liefde. De aantrekkingskracht tussen twee mensen kan hen samen brengen. In Offermans film is het de zwaartekracht die ze uit elkaar haalt. Naarmate de sigaret korter wordt, worden de bewegingen van Jean en Jeroen steeds meer geforceerd. Jean strijkt haar nachthemd neurotisch naar beneden, Jeroen beweegt zijn hoofd met kennelijke tegenzin naar Jeans schoot. Van liefde lijkt inmiddels allang geen sprake meer. Deze mensen persen het allerlaatste beetje liefde eruit. Maar het mag niet baten. De sigaret is op.