Het beste liefdesnummer ooit is geschreven door de lelijkste man van Engeland: Johnny Rotten. Zijn artiestennaam is subliem gekozen, als je hem ziet dan ruik je ‘m; droge shag en oprispingen bier van de rest van de band, PIL. This is not a love song (1983). De titel wordt onder luid gitaargejank door een microfoon geschreeuwd, niet een of twee keer maar zo vaak, met steeds een andere intonatie of nadruk op een woord, dat het verdacht wordt.  Elke huis-tuin-en-keuken psycholoog zou hieruit concluderen dat hier een man aan het woord is die in de fase van ontkenning zit. Dat zit namelijk zo: bij een groot verlies of verdriet heeft men geconstateerd dat er verschillende stadia worden doorlopen. Het begint met ontkenning, dan volgen gevoelens van angst, daarna woede, waarna verdriet en uiteindelijk acceptatie van het verlies volgen. De mantra die Rotten over ons uitschreeuwt heeft niets geruststellends. This is not a love song is juist wel een love song, het rauwe verlies is pijnlijk aanwezig.

Net als verdriet kent de liefde een traject. In het begin is alles nieuw en spannend, je zou het kunnen vergelijken met de lente. Dan maken de verliefde gevoelens plaats voor de echte diepdoorvoelde warmte, de zomer. Maar, je voelt het al aankomen, de eerste irritaties liggen op de loer en ’s ochtends ruikt hij toch niet meer zo lekker uit zijn mond: de herfst heeft ingezet. Langzaam bevriezen alle gevoelens van weleer en ligt er een dikke laag sneeuw over je heen die alleen nog lijkt te kunnen verdwijnen door een zware storm die diep vanuit je tenen via je keel naar je mond toe raast en brult. Ga uit mijn leven!!!! En dan kan het alle kanten uit. Het is een cliché van jewelste.

Als kunstenaar kun je maar beter met je tengels van dat soort clichés afblijven, maar Annika Ström doet dat juist niet. Ze maakte een serie bandjes (Green Piece, 2003) die je in deze verschillende fasen van de liefde kunnen begeleiden. Van I am in love via I can’t live without you naar Please don’t leave me, eindigt ze uiteindelijk met I will never fall in love again. Dat laatste is natuurlijk een leugen. Het zijn niet voor niets cassettebandjes. Je speelt ze af met de knop op repeat en herhaalt tot vervelens toe.


Dit artikel is eerder gepubliceerd in mister Motley #8, De jacht naar liefde (p.58-59)