Ik heb utopische dromen over de wereld. Empathie wil voor mij zeggen dat de stem van de Natuur diep in mij resoneert. Technologische ontwikkelingen en wensdromen maken ons tot onderdeel van een noodlottige wereld. Ik ben objectverslaafd. Ik verzamel ze en geef ze een andere vorm of een ander toepassingsgebied. Het draait niet om recycling; waar het om gaat, is dat je de stem hoort van het onbezielde object. 

De titel is Transition (‘Overgang’). Ik simuleer daar een sculptuur, in dit geval een deel van de woonkamer. Muren betasten, aan de bovenzijde ervan ruiken. Dit is een ruimte bij mijn ouders. Ik ben daar opgegroeid en dertig jaar lang hebben ze het meubilair nooit vernieuwd. Ik besteedde er nooit aandacht aan, tot de dag dat we samen oud werden. Zoals ik al zei, ik houd van voorwerpen. Ik koester ze zo lang mogelijk en uiteindelijk kunnen ze een deel van mijn werk of van een performance worden. Maar dat is niet helemaal mijn beslissing. Tijd, proces en materiaal helpen me daar een handje bij. Ik denk dat dit ook empathie is, misschien niet bewust, maar alsof je voeling hebt met de aard en de herkomst van de dingen om je heen.