Inge Swinkels en de onderneming ondernemer te worden
Mister Motley 31 okt 2012 |
Afgestudeerd! En dan? Met grootse plannen, een rooskleurig wereldbeeld en gewapend met diploma en zonnebloem sta je voor de uitgang van het academiegebouw. De mooie jaren van volledige zelfontplooiing zijn voorbij, de grote wereld wacht en daagt je uit tot een duel. Als toekomstig loondienstpaard ligt part-time zelfontplooiing in het verschiet, want er moet brood op de plank!
Scenario #1: glorie, roem en rijkdom!
De telefoon gaat. Aan de andere kant van de lijn zegt een stem: “Goedemorgen, we hebben je eindexamenexpositie gezien op de KABK en willen je graag uitnodigen voor een groepsexpositie met een paar mede-alumni ”. Op dit telefoontje heb ik de hele zomer gewacht! Maar helaas is de telefoon niet gegaan en sta ik nu ineens in een wereld zonder enig houvast. De realiteit van velen. Want hoewel de academie erop hamert dat ze ons goed wegwijs maken in de (kunst)wereld, geeft afstuderen niet bepaald houvast. Niemand weet hoe het eigenlijk echt moet en alle afgestudeerden zijn aangewezen op hun gezonde verstand.
Scenario #2: mijn bedrijf en ik
Als hedendaags kunstenaar ben je een ondernemer, in de fiscale zin van het woord. Maar hoe zet je je eigen bedrijf op? Er zijn veel mensen die het weinig interesseert en die zich uitsluitend willen bezighouden met het maken van hun werk, slechts een tragische enkeling die zich tot in de vroege uurtjes verdiept in belastingzaken, de kamer van koophandel en BTW (wat nu ineens niet meer ‘by the way’ betekent, maar ‘belasting over toegevoegde waarde’). Misschien niet het leukste onderdeel van afgestudeerd zijn, maar wel belangrijk.
Mijn plan was om direct de dag na mijn diploma-uitreiking naar de Kamer van Koophandel te stappen om me te laten inschrijven. Zelfstandig ondernemer, KOEL! Maar dat zou ook betekenen dat ik vanaf dat moment niet meer kan worden gevrijwaard van gemeentebelastingen, omdat ik dan geen persoon meer ben, maar een bedrijf. Over die gedaanteverwisseling wilde ik toch nog iets langer nadenken.
Scenario #3: ‘Artist’s block’
De zomer. Weeekenlang luieren op zonovergoten terrasjes en stranden, niets onaangenaams in het vizier. Dag-en nachtritme vervagen. Het ideaalbeeld van velen is mijn nachtmerrie. Zoals schrijvers last kunnen hebben van het writersblock, heb ik last van het ‘artist’s block’ zodra de vakantie aanbreekt. Het is geen onwil, of laksheid, maar onvermogen. Zodra de denkbeeldige schoolbel is gegaan krijg ik geen streep meer op papier, geen idee meer in mijn hoofd… tot september weer is aangebroken.
Scenario #4: loondienst
Je gaat op zoek naar een vaste part-time baan om je van inkomen te verzekeren, om je ervan te verzekeren dat je je werk kunt blijven maken. Als je geluk hebt, kun je je zelfs een ateliertje veroorloven. Maar geen tijd voor beeldend werk, ateliers, of zelfs maar ontspanning tot die baan is gevonden! En dan is het tijd om op sollicitatiegesprek te gaan, mocht het al zo ver komen, je kleedt je zo representatief mogelijk aan en met klamme handjes klop je aan. Geen relevante werkervaring. Na vijf minuten sta je weer buiten en verslagen begin je aan je terugreis. Dit is me al minstens tien keer overkomen, in mijn hoofd. In de realiteit ben ik niet één keer uitgenodigd voor een gesprek.
Beide noodlottige omstandigheden hebben zich deze zomer gefuseerd: mijn werk kon ik, door een of andere vreemde natuurmacht, niet meer maken en die leuke inspirerende pecuniafabriek bleek een fata morgana. Hier en daar sleep ik kleine opdrachtjes in de wacht, maar de huur kan ik vooralsnog steeds niet betalen: ik kan áltijd nog creatief boekhouder worden.
Scenario #1: glorie, roem en rijkdom!
De telefoon gaat. Aan de andere kant van de lijn zegt een stem: “Goedemorgen, we hebben je eindexamenexpositie gezien op de KABK en willen je graag uitnodigen voor een groepsexpositie met een paar mede-alumni ”. Op dit telefoontje heb ik de hele zomer gewacht! Maar helaas is de telefoon niet gegaan en sta ik nu ineens in een wereld zonder enig houvast. De realiteit van velen. Want hoewel de academie erop hamert dat ze ons goed wegwijs maken in de (kunst)wereld, geeft afstuderen niet bepaald houvast. Niemand weet hoe het eigenlijk echt moet en alle afgestudeerden zijn aangewezen op hun gezonde verstand.
Scenario #2: mijn bedrijf en ik
Als hedendaags kunstenaar ben je een ondernemer, in de fiscale zin van het woord. Maar hoe zet je je eigen bedrijf op? Er zijn veel mensen die het weinig interesseert en die zich uitsluitend willen bezighouden met het maken van hun werk, slechts een tragische enkeling die zich tot in de vroege uurtjes verdiept in belastingzaken, de kamer van koophandel en BTW (wat nu ineens niet meer ‘by the way’ betekent, maar ‘belasting over toegevoegde waarde’). Misschien niet het leukste onderdeel van afgestudeerd zijn, maar wel belangrijk.
Mijn plan was om direct de dag na mijn diploma-uitreiking naar de Kamer van Koophandel te stappen om me te laten inschrijven. Zelfstandig ondernemer, KOEL! Maar dat zou ook betekenen dat ik vanaf dat moment niet meer kan worden gevrijwaard van gemeentebelastingen, omdat ik dan geen persoon meer ben, maar een bedrijf. Over die gedaanteverwisseling wilde ik toch nog iets langer nadenken.
Scenario #3: ‘Artist’s block’
De zomer. Weeekenlang luieren op zonovergoten terrasjes en stranden, niets onaangenaams in het vizier. Dag-en nachtritme vervagen. Het ideaalbeeld van velen is mijn nachtmerrie. Zoals schrijvers last kunnen hebben van het writersblock, heb ik last van het ‘artist’s block’ zodra de vakantie aanbreekt. Het is geen onwil, of laksheid, maar onvermogen. Zodra de denkbeeldige schoolbel is gegaan krijg ik geen streep meer op papier, geen idee meer in mijn hoofd… tot september weer is aangebroken.
Scenario #4: loondienst
Je gaat op zoek naar een vaste part-time baan om je van inkomen te verzekeren, om je ervan te verzekeren dat je je werk kunt blijven maken. Als je geluk hebt, kun je je zelfs een ateliertje veroorloven. Maar geen tijd voor beeldend werk, ateliers, of zelfs maar ontspanning tot die baan is gevonden! En dan is het tijd om op sollicitatiegesprek te gaan, mocht het al zo ver komen, je kleedt je zo representatief mogelijk aan en met klamme handjes klop je aan. Geen relevante werkervaring. Na vijf minuten sta je weer buiten en verslagen begin je aan je terugreis. Dit is me al minstens tien keer overkomen, in mijn hoofd. In de realiteit ben ik niet één keer uitgenodigd voor een gesprek.
Beide noodlottige omstandigheden hebben zich deze zomer gefuseerd: mijn werk kon ik, door een of andere vreemde natuurmacht, niet meer maken en die leuke inspirerende pecuniafabriek bleek een fata morgana. Hier en daar sleep ik kleine opdrachtjes in de wacht, maar de huur kan ik vooralsnog steeds niet betalen: ik kan áltijd nog creatief boekhouder worden.
