Papua polaroids uit 1974

Hanne Hagenaars 14 okt 2012 |

Shells Around the Women’s Nose Are Treasured by the Highland People

Polaroids hebben de reputatie te vervagen, na een jaar of tien zou de afbeelding zo goed als verdwenen zijn. In de galerie van Daniel Bau hangen de Papuapolaroids uit 1974, even fris als de dag van gisteren. De assistent vertelt ons dat de kortstondige levensduur een mythe is en dat polaroids in eenzelfde temp vervagen als gewonde foto's Deze polaroid's hebben al die tijd in donkere dozen gelegen. David Bailey is een beroemde fashion fotograaf uit de jaren '60. Hij werkte voor Vogue en bracht the swinging 'sixties in beeld. In een krant las hij een tekst over wilde natuurvolkeren en vanaf dat moment wilde hij op reis om in contact te komen met deze primitieve pure mensen. De eerste ontmoetingen liepen op een teleurstelling uit, overal had de modernisering al toegeslagen, de jongeren droegen spijkerbroeken, iedereen wilde een radio of televisie en meedoen met de vaart der westerse beschaving. In die zin doet het denken aan Paul Gauguin die bij aankomst op Tahiti geen primitieve beschaving aantrof maar een levendige westerse overheersing. In het dorp van de Kukukuku mannen zag hij de ultieme inheemse cultuur, nooit eerder hadden ze een blanke gezien en ze leefden volgens hun eigen eeuwenoude tradities. Bailey woonde een maand bij hun in hun gemeenschap en fotografeerde deze mensen. voor hij met een grootbeeldcamera aan de slag ging maakte hij als een soort schets een polaroid.

“In ’74 I photographed the cannibals in New Guinea. They
treated me OK but they didn’t make you feel relaxed…
I managed to escape unscathed though, I’m pretty good at that.”

Het terloopse karakter van de polaroid en de eeuwenoude culturen lijken bijna met elkaar en tegenspraak het kleine formaat van de polaroid maakt de portretten zo intens, we kijken elkaar echt aan Kukukukuman met een enorme slagtand door zijn neus en ik. Lady dressed to kill, dat zou wel eens geen fancy zin kunnen zijn, wat gaat er gebeuren?