Sinds vier jaar organiseer ik het Studium Generale Programma van de KABK in Den Haag en sinds twee jaar maakt Gilles de Brock de affiches om het programma aan te kondigen. Voor de eerste serie lezingen I am in your system, over systemen in de kunst, maakte hij uiteraard gebruik van een systeem. Als eerste bepaalde hij de data, allerlei woorden die het ‘persoonlijke’ duiden zoals familie, huisdieren, rijk en vakantie. Daarna stelde hij de regels voor het ontwerpen vast zodat het systeem de uitkomst bepaalt.  Een ingewikkeld diagram verbindt alle woorden met elkaar waarbinnen de kleuren ontstaan door gebruik te maken van irisdruk (een ouderwetse manier van drukken waarbij de inktbak is gevuld met verschillende kleuren inkt, gescheiden door schotjes. De afdruk heeft ten dele meerdere kleuren met een vloeiende overgang.) In de tweede poster voor I am in your system werden de woorden vervangen door codes zodat de afbeelding nog meer een grote machinerie leek.


Dit jaar ontwerpt hij voor iedere bijenkomst een nieuwe poster die hij zeefdrukt. De affiche voor Hollandse Meesters (Michiel van Nieuwkerk liet de films van Hollandse Meesters zien en ging in gesprek met de kunstenaars) markeerde de overgang van het systeem naar het nieuwe programma dat juist weer focust op het persoonlijke in de kunst. Het lettertype werd geprogrammeerd op basis van het geluid van de filmpjes die werden getoond. Op zich nogal onzinnig want in de vorm van de letters is deze bron op geen enkele manier terug te lezen maar juist dat gebied van regels en gevolgen, van ruis, verborgen codes en gewaarwording maakt de posterserie spannend.



Vervolgens was er The Sunny Side of Sex, een film over sex in Oeganda waarbij de maker Sunny Bergman na afloop in gesprek gaat met studenten. Op de KABK wordt iedere activiteit met posters aangekondigd, steeds meer posters die steeds harder roepen om toch vooral de aandacht te trekken in die overvol beplakte school. Gilles bedacht een manier om zich te ontrekken aan deze wedloop, een soort pop-up poster die om de andere posters heen zou ‘oppoppen’. Het woord sex werd in felle kleuren gezeefdrukt, als een soort kermisachtige neon. De posters werden voortdurend gestolen en voortdurend weer aangevuld.

De affiche die daarop volgde was niet heel helder en die daarop volgde was eigenlijk onleesbaar. Maar wonderlijk hoe een onleesbare poster fantastisch werkt. Het vrolijke Hundertwasser-achtige ontwerp trok zoveel aandacht en werd zo vaak weer van de muur gehaald dat de informatie zich toch rondzong. En de laatste poster was volkomen onleesbaar en effectief, hoe het kan weet ik niet maar het auditorium zat lekker vol. Ik denk dat temidden van al die posters het vreemde element van het onleesbare toch weer de aandacht trok. Het ontwerp baseerde zich op systeem versus intuïtie, en kreeg vorm in randen van buiten naar binnen in iedere rand is iets van de noodzakelijke informatie te lezen, waar, wanneer en wie. Als je heel goed kijkt dan.








Marjolijn van Heemstra, theatermaakster, schrijver.
"Idealisme is haast een vies woord"
Marjolijn van Heemskerk, een jonge schrijfster en theatermaakster, komt vertellen over haar werk, de beslissingen en uitgangspunten.
23 februari 17.00 tot 18.00 auditorium KABK, iedereen is welkom