Mijn koffer is in Parijs achtergebleven maar aan de balie staat een snoepje van een meisje me te woord met een sjaaltje strak om haar smalle nek geknoopt, het zware haar met een krultang bewerkt tot lange pijpenkrullen en haar te roze lippen fluisteren een zachte verontschuldiging. Met een taxi scheuren we naar Ipanema, en als ik de chauffeur vraag of het misschien iets rustiger kan, danst hij even een samba in zijn stoel, grijnst breeduit en gaat met nog meer energie verder. Brazilië!  Een kamer met zicht op de grauwe binnenplaats vol vuilniszakken stelt teleur en de man van het hotel belt naar de concurrent zodat we alsnog een kamer met zicht op zee krijgen, in de verte dan.



We zijn in Rio en lopen over de mooiste stoepen die ik ooit heb gezien. Ze zijn gemaakt van natuursteen in zwart en wit mozaïek. Golvende en geometrische patronen wisselen zich af maar altijd met afgeronde hoeken. Patronen die ook in privétuinen doorlopen. De grens tussen openbare ruimte en privé lijkt voor een deel opgeheven, het patroon loopt door maar er staan wel dikke hekken. Hardlopen over deze trottoirs is een psychedelische ervaring. De boulevard vier kilometer lang en bevolkt met palmen, exotische bomen waarop orchideeën zijn vastgesnoerd en cactussen. Auto’s en goedlachse mannen in hele strakke broekjes maken de entourage compleet. We zijn in Brazilië.



Vriend en reisgenoot Ernst van der Hoeven vertelt me over de ontwerper van de trottoirs: Burle Marx (1909-1994), een Braziliaans landschapsarchitect die ook een bekende kunstenaar en muzikant was. Hij tekende de mozaïeken die de trottoirs doen dansen en de golven van de zee op de stoepen laten doorgaan. Dankzij zijn visionaire plannen is Ipanema nu nog steeds een hedonistisch modernistisch paradijs.

(foto's Ernst van der Hoeven)