Pas op de plaats op Art Basel
New Mythologie: the work of Svatopluk Mikyta, Emanuel Walderdorff GalerieNa afloop van Art Basel kwam ik thuis met meer dan duizend foto’s, een indicatie voor de hoeveelheid werken die ik in een paar dagen heb gezien heb en dan nog fotografeer ik niet ieder werk en ik heb ook niet alle side events bezocht. Het wordt ieder jaar meer. Art Basel is overweldigend. Opgeladen met al die indrukken besprak ik met mijn reisgenoot de stand van zaken.
De kunst maakt geen grote sprong voorwaarts maar kijkt achterom en onderzoekt het verleden. Zo was er een remake van een werk van Beuys, een serie foto’s met als onuitgesproken uitgangspunt kunstwerken van Tony Cragg of Martha Rossler en een remake van een serie wandsculpturen van een onbekende Zwitserse kunstenaar die nu niet van brons maar in kunststof waren gemaakt. Laurent Grasso vroeg een conservator om een oude tekening te kopiëren en voegde er zelf een zwevende rots aan toe om het een spirituele dimensie te geven. De kunst maakt een pas op de plaats, een soort tussenevaluatie waarin het een moment uit het verleden neemt om te herevalueren wat er nu eigenlijk terecht is gekomen van al die grote idealen, zo aan het begin van de eenentwintigste eeuw. Het postmodernisme keek al eerder achterom maar het herkauwen van beelden, om het maar eens kort door de bocht te zeggen, is nu vervangen door onderzoek. Ideologieën van de afgelopen decennia duiken op, zowel het modernisme, de communistische propaganda als de meer recente punkbeweging. Maar in plaats van duidelijkheid is er voortdurend verwarring, een beeld van de jeugd met opgeheven armen is niet meer te traceren, het kan een beeld zijn van de Hitlerjugend of de communistische jongerenbeweging. Wat is de moeite waard geweest, wat is er uit al die grote bewegingen voortgekomen? Een relativerende pas op de plaats: wat nu?
Maar een fractie van de kunstwerken die ik heb gezien reageert op de belangrijke issues van deze tijd, een aantal van deze werken zet ik later online.












