The Persuaders

Als kind wilde ik deze drie dingen: ontdekkingsreiziger (en tegelijkertijd dierenarts, dan kon ik de dieren die ik onderweg tegenkwam opereren), koorddanseres of kunstenares worden. Dit laatste des te meer na het zien van een uitzending van de “Versierders” (The Persuaders”, 1970 - 1971) waarin Roger Moore en Tony Curtis bij een fotografe op bezoek gaan met enkele vragen. De studio van de fotografe is helemaal leeg behalve in het midden waar een grote plastic hand staat met daarin de kunstenares, half liggend/half zittend. Ze draagt witte kleding, beweegt sloom en geeft allerlei interessante orakel antwoorden op de vage maar suggestieve vragen van de versierders. Ze heeft iets van een priesteres, maar dan in een modern jasje. 

Mijn interesse nam toe na het zien van een kunstdocumentaire waarin, weer een vrouwelijke, kunstenaar aan het werk is in een atelier, ergens in Amerika. Ze draagt eveneens witte kleding, maar minder hip. Ze brengt verf aan op een leeg doek en laat er dan water uit de kraan overheen stromen, om zo gekleurde lijnen te creëren. Ze kijkt er even naar en zet de doeken dan in een hoek neer, handig en snel! Het atelier is verder kaal, grote ramen, stil. Wellicht dacht ik toen: “dit is dus het werk dat een kunstenares verricht, naast het zitten in de plastic hand”. In elk geval leek het bestaan van deze vrouw net zo contemplatief en magisch als dat van de plastic hand.


Omdat ik een allergie bleek te hebben voor insecten en voor de zon, en omdat ik merkte dat ik eigenlijk het liefst zelf tot een volk wilde behoren dat nog ontdekt zou moeten worden, als een verloren indiaan of een andere nobele wilde, verdween mijn belangstelling voor het ontdekken van de wereld langzaam naar de achtergrond. Tijdens de balletles was ik weliswaar geïnteresseerd en fanatiek, maar ik werd ook snel moe. Ik had niet de indruk dat ik tot topprestaties in staat zou zijn. Bovendien wilde ik liever mijn eigen dansen doen i.p.v. de saaie routineuze pasjes van koorddanseressen op tv. Des te verrassender was het toen ik ontdekte dat er ook zoiets bestond als performancekunst. Beweging waar je nier persé fysieke inspanning voor hoeft te verrichten, en die je helemaal naar je eigen hand kan zetten, ideaal! Maar dat was veel later op de kunstacademie.

Gelukkig ging ik, na veel initiële tegenwerking, naar de kunstacademie. Dit was voor mij de beste oplossing. Ik ben er tegelijkertijd danseres, ontdekkingsreizigster en kunstenares geworden. Ik kan geen onderscheid maken tussen deze drie.

Marianne Theunissen & Chris Baaten "Biosonische Meubeltraining"

Ik zag voor het eerst een schilderij van Rene Daniels op de Documenta in Kassel in 1982: Cocoanuts. Een man met een baard, de baardharen omhoog wapperend, en een bolhoed. Dat je met zo weinig een schilderij kan maken dat zoveel te zeggen heeft. Later ontdekte ik zijn andere schilderijen, zijn titels en teksten. De maker bleek ook nog eens een Nederlander te zijn, dat had ik niet verwacht. Ik kreeg hoop dat de Nederlandse kunst eindelijk werd verlost, vleugels zou krijgen, op een lichte manier, tegelijk vol verwijzingen en betekenissen.

Er hangt geen René Daniels in mijn huis, wel een gekleurde bol wol en een beeld van Chris Baaten, mijn kunstpartner waarmee ik samen performances doe. Het beeld is van zilver, het lijkt op een uil en tegelijk op een gebouw. Hij zit stug en glanzend op een plankje en kijkt naar de bol wol.


Aan de overkant van de kamer staat mijn meest geliefde boek op een plank: Pierrot, van Raijmond Queneau. Pierrot, een onthechte en naïeve jongeling ontdekt de wereld. In het magische en marginale wereldje van een lunapark aan de rand van Parijs rolt hij slungelig van het ene baantje in het volgende nietsdoen. Maar juist door die houding maakt hij heel veel mee, ik stel mij voor dat, omdat hij geen enkele weerstand biedt, heel de wereld op hem af komt. Dat is een filosofische levenshouding die ik toeschrijf aan de man met de baard in Cocoanuts, en ook aan de ideale ontdekkingsreiziger, al loop je “slechts” door Amsterdam West.

Marianne Theunissen & Chris Baaten "The Agony of a Table and Two People"

Marianne Theunissen is kunstenares en zij geeft les aan de Gerrit Rietveld Academie. Zij maakt tekeningen en installaties waarin het uitgangspunt een performance is. Zij werkt, vooral wat betreft de performances, vaak samen met de kunstenaar Chris Baaten. Haar werk is te bekijken op www.mariannetheunissen.nl