Wanneer besefte je dat je kunstenaar bent?
Geen idee.

Wat is het eerste kunstwerk dat er voor jou toe deed?
Bij ons thuis in Parijs was veel kunst en media. Heel veel kranten, tijdschriften, boeken, een vleugel, een cello. Maar ook een potloodtekening van Charley Toorop, een portret van haar dochter die de eerste liefde van mij vader was. Er zat een scheur in die tekening. Schijnt mijn moeder in een jaloerse bui ooit gedaan te hebben. 

Mijn vader met Annetje Fernhout (foto Eva Besnyo)

Verder hingen er onder andere litho's van Karel Appel en de Haagse surrealist Moesman (allemaal gewoon met punaises aan de muur) en allemaal met opdracht aan mijn vader. Hij was correspondent in Parijs voor de Nederlandse media en kreeg toen dus de hele Nederlandse naoorlogse kunstscene over de vloer. Hij was precies op het juiste moment in Parijs en heeft dus iedereen ontmoet (Tati, Dali, Breton, Stravinsky,etc.). Er kwamen Nederlanders van Ramses Shaffy tot Joris Ivens over de vloer. Al was ik een baby, of niet eens geboren (mijn vader was vrij oud) het heeft uiteraard allemaal wel bijgedragen tot wie ik nu ben; ik zie kunst als iets breeds en vanzelfsprekends en niet als iets exclusief dat automatisch bijzonder is. Zoals in religieuze landen mensen hun geloof beleven, zo beleef ik kunst, het kan niet anders, als deel van een zinvol bestaan. Maar ik denk dat wat ik toen het mooiste vond van wat bij ons in huis hing, een enorm gedetailleerd stadslandschap van Parijs was, geschilderd door mijn halfbroer Igor. Een vogelperspectief van Parijs, in inkt en waterverf. Ieder gebouw, ieder boompje uitgetekend. Een beetje in de stijl van Raoul Dufy. Het heeft wel iets autistisch bedenk ik nu. Kinderen houden van beelden waar veel op te zien is. (Van Dick Bruna krijg je hele simpele kinderen). Mijn broer is geen kunstenaar geworden, maar neuroloog. Ik ben de enige die echt de kunst in gegaan is.

Welk boek zou iedereen moeten lezen volgens jou?
Mijn laatste snik, de autobiografie van Luis Buñuel, ik las het toen ik een jaar of 25 was. Ik was autodidact en las veel kunstenaarsbiografieën. Prachtig geschreven, zeer gedreven en inspirerend.

Wat hangt er bij jou thuis boven de bank?
Boven de bank zelf hangt al jaren een lege spijker. Maar tegenover de bank op een muur hangen tekeningen en souvenirs. Het woord souvenir vind ik een prachtig woord, wat door het toerisme eigenlijk een vies woord geworden is. Maar voor mij als Franstalige is het nog steeds een heel mooi woord. Ik vind het mooi omdat het een persoonlijke herinnering materialiseert. Net zoals een kunstwerk dat met een gedachte doet. Er hangen verder vooral tekeningen van kunstenaarsvrienden, onder andere: Ellen Harvey, Andrei Roiter, Paul de Reus, Daragh Reeves, maar ook een paar die ik ooit kocht. Zoals van Hewald Jongenelis, Ed Pien en Roland Topor.

Een paar van de souvenirs zijn linialen, een kromme liniaal die ik in Tijuana kocht (de meest geflipte stad ter wereld) en een mysterieuze liniaal uit China; een ebbenhout stokje met hele kleine messing spijkertjes erin. Misschien is het wel een soort telraam en helemaal geen liniaal. Aan de licht kromme Mexicaanse liniaal ben ik zeer gehecht. Ik weet inmiddels en helaas waarom hij krom is maar dat ga ik hier niet vertellen. Een kromme liniaal is voor mijn een object die zich niet aan de regels houd en daarom houd ik van haar.


Er hangt ook een gedetailleerde kaart van het eiland Amsterdam. Het eiland Amsterdam is een minuscuul Frans eiland in de Stille Zuidzee. Het is een van de meest afgelegen plaatsen op aarde en heeft vreemd genoeg een beetje de vorm van Amsterdam. Ik kocht het eens in Dijon waar ik een tentoonstelling had. Het is een onbewoonde rots, er wonen natuurlijk wel vogels en pinguïns, toch zegt men onbewoond, wat niet zo aardig is. Naar een kaart kijken van een onbereikbaar oord waar niemand woont en dezelfde naam heeft als de plek waar ik ben... Je zou er een aardige roman over isolement en eenzaamheid over kunnen schrijven, als je dat leuk vindt. Verder is er ook een ding dat mij altijd gefascineerd heeft, geen idee hoe het heet: een rond doosje met glas afgedekt, waarin een tekening van een jochie die in plaats van een neus een heel klein kettinkje heeft. Je beweegt het doosje en de neus verandert. Als je een hele goede neus gemaakt hebt, heb je lol. (Het is eigenlijk een soort 19eeuwse app.) Ik denk dat het uit die tijd is, vraag mij het altijd af, wat de oorsprong ervan is, wie het bedacht heeft, etc. Neuskompas lijkt mij een goed woord ervoor.

Neuskompas + tekening van Daragh Reeves

Een van de laatste werken die er hangt is een uitgeknipte heg ergens in Scranton (Penn. US). De heg vormt mijn naam SERGE en is een foto die ik kreeg van fotograaf en uitgever Jason Fulford. Toen ik de foto zag zei ik meteen: 'een kapper?' Hij was enorm verbaasd dat ik dat in een klap raadde. Maar mensen die Serge heten weten allemaal dat Serge een echte kappersnaam is. Net zoals Eric-Jan een naam voor een accountant is.

Als je geen kunstenaar was, wat had je dan willen worden?
Kok of journalist. Of gewoon toch kapper.

Wat was de beste beslissing van je leven?
Er kan niet één beslissing de beste van mijn leven zijn. Tenzij ik met een lollig antwoord kom als 'ademen' of 'dromen'. Wel was de beslissing om op mijn 35e opeens trompet te gaan spelen en muziek te gaan maken een hele goede. Ik had schroom, dacht niet muzikaal te zijn, maar als je er eenmaal achter komt dat dat allemaal nogal onzin redenen zijn, dat plezier talent niet in de weg staat, en je gaat met een muziekinstrument in de weer; dan voel je letterlijk dat je een bepaald deel van je hersenen aan het exploiteren bent dat je daarvoor niet gebruikte. Dat is een geweldige sensatie die iedereen kan voelen. Het is jammer dat de muziekcultuur in Noord Europa er meer een is van luisteren dan van doen. Veel lekkerder dan sport. Overigens is er van 7-1 tot 19-2-12 een grote Oorbeek tentoonstelling. Oorbeek is mijn band, we bestaan alweer tien jaar en daar doen we een hoop mee. Het is in het Glazenhuis Amstelpark (vlakbij de RAI) met op iedere zondagmiddag om drie uur performances en andere vreemde gebeurtenissen. (check website Oorbeek of FB)


Serge Onnen werd in Parijs geboren maar woont tegenwoordig in Amsterdam. Onnen begon als autodidact en was tot 1992 resident bij de Rijksakademie in Amsterdam. Hij presenteerde zijn werk op diverse groeps- en solotentoonstellingen in het binnen- en buitenland, waaronder Museum van Loon in Amsterdam (2011), Fruehsorge Contemporary Drawings in Berlijn (2011), Drawing Center New York (2009), en het San Diego Museum of Modern Arts (2007).