ARCHIEF
Aan tafel!
Le fantôme de la liberté van regisseur Louis Buñuel
Le fantôme de la liberté (Frankrijk in 1974, 104 min) is een droomachtige aaneenschakeling van absurde omdraaiingen van 'gewone' (deels historische) situaties, die de absurditeit van onze dagelijkse conventies laat zien. Sinds Buñuel (1900-1983) in 1927 debuteerde met Un Chien Andalou is het surrealisme een rol blijven spelen in zijn 50 jaar omspannende oeuvre. Hij is gefascineerd door de beperkingen die maatschappij, kerk en moraal aan ons opleggen, en hoe die klakkeloos worden aanvaard.
Seks, religie en politiek, Buñuels favoriete thema's, komen ook in Le Fantôme de la Liberté aan bod in een reeks Monty Python-achtige scènes die heen en weer springen tussen het 19de eeuwse Spanje en het Parijs van de jaren '70 van de vorige eeuw.
Luis Buñuel (1900) werd geboren in Spanje. Tijdens zijn studie aan de universiteit van Madrid leerde hij Salvador Dali en Federico Garcia Lorca kennen. In de jaren '20 ging Buñuel naar Parijs om film te studeren. Hij werd daar assistent van experimenteel filmer Jean Epstein.
In 1928 maakte hij Un Chien Andalou met enkele vrienden onder wie Salvador Dali. De film veroorzaakte veel ophef.
Daarna volgde L'Age d'Or in 1930, ook in samenwerking met Dali. Aan hun samenwerking kwam daarna een einde, omdat Dali het niet eens was met het anti-katholieke gehalte van de film. L'Age d'Or was jarenlang verboden.
Buñuel zette zijn anti-klerikale kritiek door de documentaire Las Hurdas, Tierra sin Pan (Land Zonder Brood) (1932), waarin hij het contrast tussen de armoede van het Spaanse volk en het weelderige leven van de Spaanse clerus aan de kaak stelde.
Daarna bracht hij een aantal jaren in de VS in Mexico door. In Mexico draaide hij onder meer Los Olvidados (1950), El (1952), en Criminal Life of Archibaldo de la Cruz (1955).
Buñuel keerde in 1955 terug naar Europa. In 1961 maakte hij Viridiana, die ook weer verboden werd om zijn anti-kerkelijke boodschap. Daarna maakte hij nog Belle de Jour (1967), The Milky Way (1968), Tristana (1970), Le charme discret de la Bourgeoisie (1972), Le Fantôme de la Liberté (1974) en zijn laatste film Cet Obscur Objet du D?sir (1977).
Buñuel overleed in 1983 in Mexico.
Bron: VPRO
Festen (1998) een film van de Deense regisseur Thomas Vinterberg
Een autoritaire patriarch viert zijn 60ste verjaardag. Zijn kinderen, twee zonen en een dochter, komen naar de ouderlijke villa, huize Klingenfeld, om dit te vieren. De drie volwassen kinderen brengen elk hun problemen mee, maar zeulen ook met hun eigen verleden (Every family has a secret).
De film is gemaakt volgens de strenge Dogma 95-regels. Thomas Vinterberg: 'Dogma is een wapen tegen middelmatigheid. Dat is mijn grootste vijand, juist omdat ik er zo dichtbij in de buurt kom.'
Sam Taylor-Wood (1967, Londen) werkt met film, video en fotografie en richt zich op menselijke emoties zoals verlangen en eenzaamheid. Ze werkt met professionele acteurs, amateurs en vrienden. En ze arrangeert scènes, waarbij ze zich richt op momenten van spanning en het monent dat tegenstellingen botsen. Met haar werk geeft ze aandacht aan de rol van de massamedia, met name film, als een weerklank voor al onze uitdrukkingen en houdingen, die eigen en aangeleerd zijn.
Het werk Atlantic (1997) in mister Motley is een installatie die bestaat uit een projectie op drie schermen.
Recent maakte ze een serie fotowerken met als titel Crying Men (2002-2004). De serie bestaat uit portretten van mannen: huilende filmacteurs. De toeschouwer wordt geconfronteerd met een ogenschijnlijk intiem moment van emotie. Maar met de wetenschap dat het acteurs zijn is het onduidelijk of je hun ziel kan zien of dat het gaat om weer een ander goed geacteerd moment.
Taylor-Woods film David 2004 laat ons getuige zijn van David Beckham terwijl hij slaapt. Het werk is uitgevoerd in opdracht van The National Portrait Gallery. In films zoals Ascension (2003) en in foto?s als Wrecked (1996) en de Soliloquy series (1998-2000) onderzoekt Taylor-Wood de grenzen tussen het heilige en het wereldse. Ze mengt religieuze beelden uit Renaissance en Barok schilderijen met stedelijke en eigentijdse landschappen waar ze zelf deel van uitmaakt.
Le fantôme de la liberté (Frankrijk in 1974, 104 min) is een droomachtige aaneenschakeling van absurde omdraaiingen van 'gewone' (deels historische) situaties, die de absurditeit van onze dagelijkse conventies laat zien. Sinds Buñuel (1900-1983) in 1927 debuteerde met Un Chien Andalou is het surrealisme een rol blijven spelen in zijn 50 jaar omspannende oeuvre. Hij is gefascineerd door de beperkingen die maatschappij, kerk en moraal aan ons opleggen, en hoe die klakkeloos worden aanvaard.
Seks, religie en politiek, Buñuels favoriete thema's, komen ook in Le Fantôme de la Liberté aan bod in een reeks Monty Python-achtige scènes die heen en weer springen tussen het 19de eeuwse Spanje en het Parijs van de jaren '70 van de vorige eeuw.
Luis Buñuel (1900) werd geboren in Spanje. Tijdens zijn studie aan de universiteit van Madrid leerde hij Salvador Dali en Federico Garcia Lorca kennen. In de jaren '20 ging Buñuel naar Parijs om film te studeren. Hij werd daar assistent van experimenteel filmer Jean Epstein.
In 1928 maakte hij Un Chien Andalou met enkele vrienden onder wie Salvador Dali. De film veroorzaakte veel ophef.
Daarna volgde L'Age d'Or in 1930, ook in samenwerking met Dali. Aan hun samenwerking kwam daarna een einde, omdat Dali het niet eens was met het anti-katholieke gehalte van de film. L'Age d'Or was jarenlang verboden.
Buñuel zette zijn anti-klerikale kritiek door de documentaire Las Hurdas, Tierra sin Pan (Land Zonder Brood) (1932), waarin hij het contrast tussen de armoede van het Spaanse volk en het weelderige leven van de Spaanse clerus aan de kaak stelde.
Daarna bracht hij een aantal jaren in de VS in Mexico door. In Mexico draaide hij onder meer Los Olvidados (1950), El (1952), en Criminal Life of Archibaldo de la Cruz (1955).
Buñuel keerde in 1955 terug naar Europa. In 1961 maakte hij Viridiana, die ook weer verboden werd om zijn anti-kerkelijke boodschap. Daarna maakte hij nog Belle de Jour (1967), The Milky Way (1968), Tristana (1970), Le charme discret de la Bourgeoisie (1972), Le Fantôme de la Liberté (1974) en zijn laatste film Cet Obscur Objet du D?sir (1977).
Buñuel overleed in 1983 in Mexico.
Bron: VPRO
Festen (1998) een film van de Deense regisseur Thomas Vinterberg
Een autoritaire patriarch viert zijn 60ste verjaardag. Zijn kinderen, twee zonen en een dochter, komen naar de ouderlijke villa, huize Klingenfeld, om dit te vieren. De drie volwassen kinderen brengen elk hun problemen mee, maar zeulen ook met hun eigen verleden (Every family has a secret).
De film is gemaakt volgens de strenge Dogma 95-regels. Thomas Vinterberg: 'Dogma is een wapen tegen middelmatigheid. Dat is mijn grootste vijand, juist omdat ik er zo dichtbij in de buurt kom.'
Sam Taylor-Wood (1967, Londen) werkt met film, video en fotografie en richt zich op menselijke emoties zoals verlangen en eenzaamheid. Ze werkt met professionele acteurs, amateurs en vrienden. En ze arrangeert scènes, waarbij ze zich richt op momenten van spanning en het monent dat tegenstellingen botsen. Met haar werk geeft ze aandacht aan de rol van de massamedia, met name film, als een weerklank voor al onze uitdrukkingen en houdingen, die eigen en aangeleerd zijn.
Het werk Atlantic (1997) in mister Motley is een installatie die bestaat uit een projectie op drie schermen.
Recent maakte ze een serie fotowerken met als titel Crying Men (2002-2004). De serie bestaat uit portretten van mannen: huilende filmacteurs. De toeschouwer wordt geconfronteerd met een ogenschijnlijk intiem moment van emotie. Maar met de wetenschap dat het acteurs zijn is het onduidelijk of je hun ziel kan zien of dat het gaat om weer een ander goed geacteerd moment.
Taylor-Woods film David 2004 laat ons getuige zijn van David Beckham terwijl hij slaapt. Het werk is uitgevoerd in opdracht van The National Portrait Gallery. In films zoals Ascension (2003) en in foto?s als Wrecked (1996) en de Soliloquy series (1998-2000) onderzoekt Taylor-Wood de grenzen tussen het heilige en het wereldse. Ze mengt religieuze beelden uit Renaissance en Barok schilderijen met stedelijke en eigentijdse landschappen waar ze zelf deel van uitmaakt.
