ARCHIEF
INTERVIEW: Een voorwerp kan gelezen worden, Lotte van Gelder spreekt met Aam Solleveld over haar werk
De klok, tikt, tikt, slaat, tikt tot half-zes slaat
De groene lampen worden uitgedraaid
(Martinus Nijhoff, Awater -1932)
Tekst: Lotte van Gelder
Je werkt bij één van de grootste advocatenkantoren in Nederland en op een dag schuif je als gewoonlijk aan je bureau aan. Je kijkt welke afspraken je hebt staan, leest een memo door, doet je bijscholing cursus Excel. Net als je de telefoon wil oppakken om je lunch door te geven, valt je oog op de muur. De muur die voorheen strak en wit was, is nu voorzien van zwarte lijnen in de vorm van een stoel, een bureau en een lamp. Is dit een grap van een verveelde collega? Je ziet zelfs een pannetje op een aanrecht staan. [Zijn het de plannen voor een nieuwe inrichting? Het is alsof je naar je eigen werkplek kijkt, maar dan in de schetsversie. Leef je nu in je eigen Droste-Effect, waar de weerspiegeling van een kantoor, in de ruimte van een kantoor te zien is? Eerst ben je verontrust, maar hoe langer je naar de muren kijkt, hoe kalmer je wordt. Je schuift je I-phone parallel aan je vintage-vulpen, plaatst je toetsenbord er strak naast en zet met hernieuwde energie je werk voort. Deze gechargeerde omschrijving van “kunst met een functie” kan zich ook afspelen op een kantoor in Utrecht of in een groot Amsterdams hotel: plaatsen waar Aam Solleveld in opdracht haar installaties met tape op de muur heeft gemaakt.
Menig atelier, bureau of werkplaats vind je terug in kunstwerken. Aan de plaats waar iemand werk verricht, is een schoonheid verbonden die zeer de moeite waard is om te tonen. Het begrip kantoor roept echter meestal negatieve associaties op: grijze, slecht ingerichte gebouwen met tl-licht waar verveelde werknemers hun 9 tot 5 volbrengen. Een beeld dat niet meer past bij deze tijd, waar het werkende leven van een mens ook zingeving betekent. Het werk dat je doet, moet een afspiegeling van je innerlijk vertegenwoordigen: men is op zoek naar balans. De plaats waar gewerkt wordt, kan hierin niet achterblijven: in de architectuur van kantoorruimtes en de inrichting ervan is steeds meer ruimte voor persoonlijke elementen en stijl.
Je kantoor, dat ben jij!
Ik ontmoet Aam Solleveld in de Amsterdamse Balie voor een gesprek over haar werk. Zij is het meest bekend van de tapeinstallaties die ze direct op de muur maakt. “Het fijne van tape is dat je van alles kunt uitproberen, ik ben niet in een klap klaar met een beeld, maar kan het gaandeweg laten ontstaan.” In haar installaties beeldt Solleveld haar onderwerpen af in een verhouding die gelijk is aan de representatie van het onderwerp in de realiteit: 1:1. Meestal zijn het herkenbare elementen uit het dagelijks leven: bureaus met daarbovenop een computer, kroonluchters en gordijnen, of lijnen die tussen een electriciteitsmast gespannen zijn. Door zo te werken ontstaat een geabstraheerde versie van de werkelijkheid. De lijnen, in zwarte of rode tape op muren, soms wel tientallen meters lang, laten meer leegte zien dan dat ze die proberen op te vullen: “De tekeningen verhouden zich direct tot de toeschouwer en de overige objecten in een ruimte: zo wordt de kijker onderdeel van het werk.” . De schoonheid door ordening die in de natuur te zien is, lijkt volgens een bepaalde wetmatigheid volgens onzichtbare formules te ontstaan. Aam zoekt naar de manier waarop mensen – bewust of onbewust - de praktische voorwerpen in hun omgeving van een vergelijkbare orde voorzien. “Het groeien van een bos, of het groeien van een stad, of het groeien van stapels mappen op een bureau zou dan dezelfde (natuurlijke) wetten kunnen volgen.” De gebruiksvoorwerpen die zich op een bureau opstapelen, krijgen door een onbewuste ordening een haast natuurlijke schoonheid terug. “In mijn schetsen met tape probeer ik met deze waarnemingen te spelen.”
De afgelopen jaren exposeerde Solleveld in verschillende galeries en expositieruimtes in Nederland en China. Sinds enige tijd werkt ze ook op specifieke locaties: in kantoren en in de openbare ruimte. Voor een recente expositie voor De Nederlandse Bank is ze wat betreft werkwijze een nieuwe, meer duurzame, weg ingeslagen: haar tapetechniek past ze voor het eerst toe op panelen; “Fijn dat er iets blijft bestaan na een tentoonstelling.” Op deze panelen blijft ze werken met dezelfde afmetingen: de afbeeldingen staan wederom in realistische verhouding tot de werkelijke ruimte. “ Ik wil geen venster maken op een andere werkelijkheid, zoals een schilderij dat doet, ik wil dat een werk deel uitmaakt van de omgeving” De tapeschetsen op panelen, die vervolgens weer op de muur hangen, leveren een nieuw effect op: doordat de ruimte kleiner is, maar de verhouding gelijk blijft, kun je de oorsprong van de uitsnede minder goed herleiden. Een mooi verwarrend element, dat tegelijkertijd vervreemdend werkt. De verandering is haar goed bevallen en Solleveld wil deze ontwikkeling doorzetten door te gaan werken op panelen die in plaats van fragmenten te tonen, weer ruimtevullend zijn. Ik vraag Solleveld nog naar het werk dat zij op locatie maakte op verschillende kantoren. Een keuze waar ik zelf nog over twijfelde: “Ik zie niet in waarom dat raar is: die mensen zijn toch ook geen barbaren?”
Aam Solleveld werkt nu aan een project in een gevangenis, waar ze direct in de muren lijnen gaat uitfrezen. Ze maakt momenteel deel uit van een Nederlandse groepstentoonstelling Towing the Line in The White Box Gallery in New York, waarvoor ze een werk op locatie maakte. Ook zijn er momenteel werken van Aam te zien in Lier en Blasius, België.
**************************************************
Zie voor meer info:
www.aamsolleveld.com
Z.t. (buro) 142 x 207, tape en acrylaat op aluminium, 2009 fotograaf ingmar swalue
Z.t. (lamp) 142 x 132, tape en acrylaat op aluminium, 2009 fotograaf ingmar swalue
De groene lampen worden uitgedraaid
(Martinus Nijhoff, Awater -1932)
Tekst: Lotte van Gelder
Je werkt bij één van de grootste advocatenkantoren in Nederland en op een dag schuif je als gewoonlijk aan je bureau aan. Je kijkt welke afspraken je hebt staan, leest een memo door, doet je bijscholing cursus Excel. Net als je de telefoon wil oppakken om je lunch door te geven, valt je oog op de muur. De muur die voorheen strak en wit was, is nu voorzien van zwarte lijnen in de vorm van een stoel, een bureau en een lamp. Is dit een grap van een verveelde collega? Je ziet zelfs een pannetje op een aanrecht staan. [Zijn het de plannen voor een nieuwe inrichting? Het is alsof je naar je eigen werkplek kijkt, maar dan in de schetsversie. Leef je nu in je eigen Droste-Effect, waar de weerspiegeling van een kantoor, in de ruimte van een kantoor te zien is? Eerst ben je verontrust, maar hoe langer je naar de muren kijkt, hoe kalmer je wordt. Je schuift je I-phone parallel aan je vintage-vulpen, plaatst je toetsenbord er strak naast en zet met hernieuwde energie je werk voort. Deze gechargeerde omschrijving van “kunst met een functie” kan zich ook afspelen op een kantoor in Utrecht of in een groot Amsterdams hotel: plaatsen waar Aam Solleveld in opdracht haar installaties met tape op de muur heeft gemaakt.
Menig atelier, bureau of werkplaats vind je terug in kunstwerken. Aan de plaats waar iemand werk verricht, is een schoonheid verbonden die zeer de moeite waard is om te tonen. Het begrip kantoor roept echter meestal negatieve associaties op: grijze, slecht ingerichte gebouwen met tl-licht waar verveelde werknemers hun 9 tot 5 volbrengen. Een beeld dat niet meer past bij deze tijd, waar het werkende leven van een mens ook zingeving betekent. Het werk dat je doet, moet een afspiegeling van je innerlijk vertegenwoordigen: men is op zoek naar balans. De plaats waar gewerkt wordt, kan hierin niet achterblijven: in de architectuur van kantoorruimtes en de inrichting ervan is steeds meer ruimte voor persoonlijke elementen en stijl.
Je kantoor, dat ben jij!
Ik ontmoet Aam Solleveld in de Amsterdamse Balie voor een gesprek over haar werk. Zij is het meest bekend van de tapeinstallaties die ze direct op de muur maakt. “Het fijne van tape is dat je van alles kunt uitproberen, ik ben niet in een klap klaar met een beeld, maar kan het gaandeweg laten ontstaan.” In haar installaties beeldt Solleveld haar onderwerpen af in een verhouding die gelijk is aan de representatie van het onderwerp in de realiteit: 1:1. Meestal zijn het herkenbare elementen uit het dagelijks leven: bureaus met daarbovenop een computer, kroonluchters en gordijnen, of lijnen die tussen een electriciteitsmast gespannen zijn. Door zo te werken ontstaat een geabstraheerde versie van de werkelijkheid. De lijnen, in zwarte of rode tape op muren, soms wel tientallen meters lang, laten meer leegte zien dan dat ze die proberen op te vullen: “De tekeningen verhouden zich direct tot de toeschouwer en de overige objecten in een ruimte: zo wordt de kijker onderdeel van het werk.” . De schoonheid door ordening die in de natuur te zien is, lijkt volgens een bepaalde wetmatigheid volgens onzichtbare formules te ontstaan. Aam zoekt naar de manier waarop mensen – bewust of onbewust - de praktische voorwerpen in hun omgeving van een vergelijkbare orde voorzien. “Het groeien van een bos, of het groeien van een stad, of het groeien van stapels mappen op een bureau zou dan dezelfde (natuurlijke) wetten kunnen volgen.” De gebruiksvoorwerpen die zich op een bureau opstapelen, krijgen door een onbewuste ordening een haast natuurlijke schoonheid terug. “In mijn schetsen met tape probeer ik met deze waarnemingen te spelen.”
De afgelopen jaren exposeerde Solleveld in verschillende galeries en expositieruimtes in Nederland en China. Sinds enige tijd werkt ze ook op specifieke locaties: in kantoren en in de openbare ruimte. Voor een recente expositie voor De Nederlandse Bank is ze wat betreft werkwijze een nieuwe, meer duurzame, weg ingeslagen: haar tapetechniek past ze voor het eerst toe op panelen; “Fijn dat er iets blijft bestaan na een tentoonstelling.” Op deze panelen blijft ze werken met dezelfde afmetingen: de afbeeldingen staan wederom in realistische verhouding tot de werkelijke ruimte. “ Ik wil geen venster maken op een andere werkelijkheid, zoals een schilderij dat doet, ik wil dat een werk deel uitmaakt van de omgeving” De tapeschetsen op panelen, die vervolgens weer op de muur hangen, leveren een nieuw effect op: doordat de ruimte kleiner is, maar de verhouding gelijk blijft, kun je de oorsprong van de uitsnede minder goed herleiden. Een mooi verwarrend element, dat tegelijkertijd vervreemdend werkt. De verandering is haar goed bevallen en Solleveld wil deze ontwikkeling doorzetten door te gaan werken op panelen die in plaats van fragmenten te tonen, weer ruimtevullend zijn. Ik vraag Solleveld nog naar het werk dat zij op locatie maakte op verschillende kantoren. Een keuze waar ik zelf nog over twijfelde: “Ik zie niet in waarom dat raar is: die mensen zijn toch ook geen barbaren?”
Aam Solleveld werkt nu aan een project in een gevangenis, waar ze direct in de muren lijnen gaat uitfrezen. Ze maakt momenteel deel uit van een Nederlandse groepstentoonstelling Towing the Line in The White Box Gallery in New York, waarvoor ze een werk op locatie maakte. Ook zijn er momenteel werken van Aam te zien in Lier en Blasius, België.
**************************************************
Zie voor meer info:
www.aamsolleveld.com
Z.t. (buro) 142 x 207, tape en acrylaat op aluminium, 2009 fotograaf ingmar swalue Z.t. (lamp) 142 x 132, tape en acrylaat op aluminium, 2009 fotograaf ingmar swalue 
