MM: Kun je jouw studio beschrijven?

KdG: Jawel, nog niet heel goed omdat ik het net heb. Het is een oude vleesafval- en verwerkingsfabriek in het westelijk havengebied aan een binnenhaven van het Noordzeekanaal. De sfeer is vreemd als je weet dat er duizenden gedroogde varkensoren liggen en nog eens zoveel varkensmagen zijn schoongespoten en ingevroren. Na anderhalf jaar een pand van 1500 m2 te hebben gebruikt in de Bijlmer, heb ik nu een anti-kraak atelier wat nog iets groter is.  Dat je nooit weet hoe lang je er kan blijven is eigenlijk heel vervelend, maar de ruimte die er tegenover staat ten opzichte van de huur is heel fijn. Ik wil geen rekening houden met ruimtelijke beperkingen omdat ik vaak groot werk maak (installaties en monumentale beeldhouwwerken). Nu bijvoorbeeld is er een project afgeblazen in Rotterdam bij het NAi. Dat dertig meter lange paviljoen wat al gedeeltelijk af was kan ik nu in mijn atelier opbouwen. Ik heb een grote hal en meerdere kleine ruimtes die luchtdicht afgesloten kunnen worden. Grote roestvrijstalen schuifdeuren van de fabriek sluiten alle ruimtes af. Het doet me een beetje denken aan mijn tijd in Vrieshuis Amerika. De monumentale ervaring van het gebouw is vergelijkbaar. Hopelijk duurt het wel even voordat ik weer weg moet. In ieder geval de zomer wil ik er meemaken. Er is veel ruimte aan het water voor een uitgebreide BBQ. Het is ideaal voor mijn werk. Lichtelijk afgetrapt zodat ik er alles kan doen en groot genoeg dat er geen beperkingen zijn. Voor tekenen is het nog een beetje ingewikkeld. Omdat de winter te koud is en de vochtigheid nog niet helemaal ideaal is.

MM: Heb je een (dagelijkse) routine in de studio, en hoe ziet deze er dan uit?

KdG: Omdat ik in een anti-kraakpand zit maak ik altijd een rondje in het gebouw. Daarna ga ik naar mijn deel van het pand. Daar staat een altaartje waar ik de dag op rails zet. Drie verschillende stenen hebben daar hun rol in. Dat kwartier houdt me de hele dag scherp. Niet dat ik als ik dat niet doe als een losgeslagen idioot door mijn atelier ren. Maar het hoort erbij.


MM: Wat voor muziek draai je als je aan het werk bent?

KdG: Tweakbird, System of a Down, Oswin Chin Behilia (Ccuracaose Troubadour), Dillinger Escape Plan, Nina Simone (favoriet: Strange Fruit), John Frusciante (solo), mr. Bungle, Steve Reich, Chaingang muziek uit de zuidelijk staten van de V.S., Tool, Gion Matsuri, Kecak, Bad Brains, Nirvana, Kyuss, Mix cd van Huib, Iben en Eylem, PJ Harvey, Primus (favoriet: Electric Eclectic) en vele andere. Muziek is cruciaal. Als ik ergens werk en de muziek is kut dan beïnvloedt dat mij.

MM: Heb je speciale kleding voor als je aan het werk bent, en hoe ziet dat eruit?

KdG: Ligt een beetje aan het werk maar meestal een Duitse Zunfthose. Dat is zo een ribbroek met twee ritsen. De enige andere persoon die ik ken die er ook een draagt is Zoro Feigl. Ik ben ermee begonnen toen ik in 2003 in Berlijn woonde. Veel mensen kennen mij door mijn werkbroek. Dat is een grappig gevoel. Kaleb met die broek.


MM: Hoe ziet jouw ideale studio er uit?

KdG: Grappig genoeg is dat waar ik nu zit heel erg goed. Maar dan zou het wel van mij moeten zijn. Dus als iemand nog drie miljoen euro over heeft. Dan kan ik het kopen. Dan kan ik een pier aanleggen voor een bootje. En in de grote hal kan ik dan zonlicht toelaten.

MM: Waaraan werk je op dit moment?

KdG: Een samenwerkingsproject met Iben Molenkamp omtrent de militaire geschiedenis van Nederland. De bijbehorende tentoonstelling wordt in september geopend in galerie 37 en PK37 in Haarlem. Ik ben in mijn verse atelier bezig met een serie werken waarvan er een in het SMBA te zien is in de zomer bij een groepstentoonstelling. En samen met Roosje Klap ben ik aan het kijken wat een werkperiode bij het Flacc (Genk, België) zou kunnen inhouden.


MM: Welke kunstenaar maakt volgens jou op dit moment interessant werk in zijn/haar studio?

KdG: Anami Schrijvers, filmmaker en begaafd beeldhouwer. Woont nu in Engeland samen met Kate Bicat waar zij een pand (voormalige kerk) aan het opknappen zijn als atelier woning.