Dankzij mijn vrienden kom ik op mooie plekken en kon ik als vip mee naar Berlijn om daar de kunst op de Art Forum en thuis bij verzamelaars te bekijken. Op zaterdagochtend staan we in het huis van verzamelaar Springmeister, een mooi appartement waarin de ene kleine ruimte de andere opvolgt zodat het met elkaar toch een groot huis is. De genodigden mogen overal kijken, boven het bed hangt een prachtig werk van Nathan Carter en laag aan de wand is een soort Michelin mannetje van Tom Claassen tegen de muur geprikt, als je in bed ligt zie het precies op ooghoogte. 


Eigenlijk is de verzameling heel erg divers, zonder thema, zonder eenheid, en dat is precies het bijzondere, een privécollectie die zich niet laat leiden of temmen. In de kamers is de kunst op een mooie manier gemengd met vintage meubelen maar ook met stukjes steen, kindertekeningen, briefjes en andere persoonlijke dingen. En in iedere kamer zijn boeken. In de kinderkamer heeft een aantal werken zich ongemerkt onder het speelgoed gemengd. Het is zo vanzelfsprekend aanwezig, dat het kunst alledaags maakt zonder het bijzondere te verliezen. Boven het buffet hangt een groot werk van Berend Strik. Op een tafel ligt het boek van Stefan Thiel open, deze kunstenaar heeft het boek van Markies de Sade 120 dagen van Sodom in braille vertaald, alle perversiteiten zijn verborgen en zichtbaar in patroon van stippelletters. Eén van de uitgekomen 25 exemplaren ligt hier.


In de daaropvolgende kamer staat de televisie aan en op de bank kun je kijken naar Tearoom, een footage film van mannen die elkaar ontmoeten in een openbaar toilet. Alle seksuele handelingen spelen zich af achter de wand van het toilet, wat je ziet is een choreografie handelingen, mannen die de wc uitkomen en vervolgens een sigaret opsteken, met een witte tissue hun handen schoonvegen, hun broek weer ophijsen, de lucht inkijken, de rituelen van anonieme ontmoetingen. Een van de kamer is als een toonkamer ingericht, daar hangt de kunst alleen voor zichzelf. Ook hier weer een bijzonder meubel van een mij onbekende ontwerpster Janette Laverriere.

Een verzameling van een particulier is hier in feite een willekeurige greep uit het enorme aanbod van de kunst, die ene ontmoeting, dat ene moment leidt tot een aankoop. Tegelijkertijd is het de dagelijkse en vanzelfsprekende omgang met de kunst die het zo hartverwarmend en bijzonder maakt.