Naast het Nationaal Museum van Ethiopië is een tentoonstelling van de Line Art Group. Netjes vraag ik aan een van de suppoosten of ik wat foto’s mag maken. 'Nee, dat mag niet.' Na wat uitleg vraagt hij, hoeveel foto’s ik dan wil maken. 'Tien', zeg ik. Dat is wel wat veel maar vooruit dan. Het fijne van Addis Abeba is dat er altijd wel iemand een praatje begint en graag met je meeloopt. Dit keer een vriendelijke jonge student met een open gezicht en krullen. Hij vertelt me over Wosone Worke Kosrof die de grootste kunstenaar van Ethiopië is en beroemd tot in Amerika. Een woordsculptuur in 7-up groen met een verloop van oranje naar rood is een overblijfsel van zijn solo expo Wordplay. En dat alle kunstenaars van de Line Art Group fine arts hebben gestudeerd aan de universiteit van Addis Abeba. Net als hij nu. 

Biruk Mengistu

Tijdens het kijken werd ik aangesproken door een heilige man, netjes gekleed en met doordringende heen en weer wiebelende ogen. ‘Geluk wacht op je, het bereikt je heel snel’, en hij neemt me mee het balkon op. Ik ben overgevoelig voor mannen die me geluk beloven dus ik word wat nerveus. Het blijkt een soort Hans Kazan-yogi te zijn. In onze afzondering stelt hij wat vragen. Mijn lievelingskleur, mijn leeftijd. Dan vraagt hij me drie antwoorden op een papiertje te schrijven en dat in mijn linkerhand te houden. Hij legt mijn briefje nog even op een stichtelijke ansichtkaart in zijn open hand. En even later weet hij exact wat ik op het briefje heb geschreven. Dan stelt hij weer drie nieuwe vragen en ik moet het papiertje met de antwoorden weer goed in mijn linkerhand houden. Hij vraagt me een heel klein stukje papier in negen stukjes te scheuren. Het lukt me. En opnieuw weet hij exact mijn antwoorden. Ja geluk wacht op me. Maar dan geeft hij me de keuze, wil ik 100, 200 of 300 dollar aan zijn ashram geven. Nee dat heb ik niet. Het zweet staat in mijn handen. Indringend kijkt hij me aan, je liegt toch niet? Hij heeft mij iets moois gegeven en hoeveel is me dat nu waard? Ik ben bang dat als ik het geld niet geeft het beloofde geluk ook zal verdampen. Ik laat zien dat ik 200 bir in mijn broekzak heb, en ik moet ook nog terug naar huis. Hij neemt genoegen met 100 bir (iets minder dan 5 euro). In verwarring vervolg ik de expositie.

Solomon Teshome, Lover en Bubble

Pas later besef ik dat ik de antwoorden op de eerste vragen misschien al wel zelf had gegeven en dat tijdens mijn ingespannen papier scheuren ik het briefje zeker niet in mijn hand had. Jammer van dat geluk Het leidt ook enorm af van de schilderijen waarvoor ik kom. Met iets meer dan tien foto’s loop ik naar buiten. Dan stelt de 'suppoost’ zich aan mij voor: het is een van de kunstenaars, Solomon Teshome, wel mijn favoriet. Lover is mooie vreemde knoedel van armen en benen, de ideale liefde kent geen angst om in elkaar verstrikt te raken. Meer decoratief is Bubble en een vroeger werk is ‘gewoon’ figuratief. Zijn vriend Biruk Mengistu is er ook, zijn exotische droomvrouwen laten je niet echt binnen in hun paradijs. Biruk vertelt dat hij gefascineerd is door de vriendschap van vrouwen en zich er ook wat door buitengesloten voelt. Dat zie je terug in de ogen van de vrouwen. Het wordt niet helemaal duidelijk wat de samenwerking van de Line Art Group inhoudt. Om antwoord te kunnen geven op mijn vragen wordt een kopie van de recensie in de krant Fortune van de muur gehaald. Daarin wordt gesproken over de diversiteit van stijlen maar een eenheid in denken. ‘We are friends in painting.’ De recensie somt de kenmerken van de Ethiopische kunst op: 'The three aspects of Ethiopian art, primarily setting it apart from others, are decorative designs, depicting Jesus Christ as black, and the large oval shapes of eyes.' Zo’n vijf schilderijen zijn verkocht (rond de 3000 bir, dat is zo’n 600 euro). Toch kunnen de kunstenaars niet leven van de verkoop, beiden zijn ook conservator bij het Nationaal Museum.


Biruk Mengistu