We logeren in het Itigue Taitu hotel, het oudste hotel van Addis Abeba dat in 1907 door keizerin Taitu werd gebouwd voor haar gasten. Een kamer kost ongeveer 13 euro. Buiten liggen dakloze mannen en moeders met kinderen op straat onder wat lappen, in de avond wachten jonge oogverblindend mooie meisjes op klanten terwijl de muziek vanuit de vele bars oorverdovend de straat op dendert. De buurt waarin het hotel staat is niet meer wat het geweest is. Het hoofdgebouw heeft een grote glimmende trap die met een draai naar de grote hal op de eerste verdieping leidt. Zowel in het hoofdgebouw als op alle kamers hangen schilderijen.  In mijn kamer kijk ik uit op een portret van een donker meisje dat een waterkruik draagt van Joseph Asfwah uit 2002. Terwijl ik op mijn bed hang en de Lonely Planet lees, lacht zij naar iemand links buiten het beeld. Schuin boven de kleerkast hangt een klein supermodern schilderijtje met twee gestileerde figuren waarvan er een aan Superman doet denken en de ander een vreemde groene schaduwrand heeft. Het heeft ook iets van een invuloefening van zwarte lijnen. In de grote centrale ruimte hangen overal grote werken, prachtige traditionele portretten en een groot bruin schilderij waarbij het niet om de mens maar om de sieraden gaat. Niemand weet meer wie de werken heeft uitgezocht, maar het feit dat er schilderijen zijn is doodgewoon, het is onze cultuur, wordt me verteld.


Het schilderen in Ethiopië stond lange tijd in dienst van de kerk, het verhaal van Christus en de heiligen werd als een soort strip uitgelegd, een versleten en vervaagd doek wordt van de kerkmuren gehaald en vervangen door een fris nieuw doek. Beiden zijn te koop in de winkels rondom de kerken maar voor ‘antiek’ betaal je natuurlijk meer. De schilders van nu zoeken hun eigen stijl en hun onderwerpen hebben te maken met de stam en cultuur waar ze vandaan komen of hun christelijke achtergrond, en dan komt die simpele manier van vertellen weer om de hoek kijken.


In Ethiopië is maar een kunstacademie. Traditie en vakmanschap staan centraal en de selectie is streng. Deze academie is de bron van alle schilderijen die we op verschillende plekken zien. Veel experiment is er nog. Behalve dat kleintje boven mijn kast dan.