‘No educational shit’ staat er waarderend in het gastenboek, en ook ik ben dol op dit soort bijna amateuristische musea, waarin alle spullen gewoon zonder hogere bijgedachten in een vitrine zijn gelegd, en in de loop der jaren nooit meer zijn aangepast. Het blokkige betonnen gebouw uit de jaren zeventig heeft een interieur van donker hout, beton, oranje lampen en een rood versleten tapijt. Een beetje shabby museum is het, en dat is dan ook meteen de charme voor onze westerse ogen. Houten paaltjes met een touw houden de bezoekers op afstand en de enige vernieuwing vormen de kleine bewakingscamera’s die je vanaf de hoeken in de gaten houden. Zouden ze werken? 


Op de begane grond overheerst een immense troon van Haile Selassie, in een hoek pronkt een uniform van een mij onbekende militair en prachtige kostuums uit de keizerlijke tijd hangen op poppen in glazen kastjes. Een overzicht van de beeldende kunst is te vinden op de eerste verdieping. De schilderijen hangen gewoon aan een draadje onder de verwarmingsbuis of aan een spijker aan de muur en soms zelfs behoorlijk scheef zoals een kleurrijk werkje van de grote meester Afewerk Tekle, ofwel 'The Most Honorouble World Laureate Maitre Afewerk Tekl' zoals hij steevast wordt genoemd. Simpel en weinig licht ondanks de vierkante, in het plafond ingebouwde, lampen. In het hele museum klinkt het geluid van een hele verantwoorde video die door de BBC over Afrika is gemaakt met grote delen afgrijselijke orgelmuziek. Ethiopiërs kennen het begrip geluidsoverlast niet, ze lijken eerder dol op een beetje volume.


De schilderijen en beelden laten de geschiedenis van Ethiopië zien. Naast de nog steeds zeer vereerde Keizer Haile Selassie waardig zittend op een paard in brons is er ook een werk (Victory Through Struggle van Abebe Kassaye) uit de verafschuwde communistische periode die voortkwam uit protest tegen de almacht van Haile Selassie maar al snel omsloeg in pure terreur (een prachtig en modern Red Terror Museum zorgt ervoor dat niemand de ellende uit die tijd vergeet, gezinnen staan op zondag in de rij om lekker te griezelen bij de getoonde botjes, schedels en martelingen). In Development en Progress door Tadesse Gizaw draagt de moderne nieuwe mens een atomium-achtige constructie van koper gedragen door Afrika-sokkel. Ook de beruchte hongersnood uit de jaren zeventig komt terug in Victim of Famine.



Het meest fantastische schilderij vind ik Television, een hele vrije interpretatie van dit medium in een losse abstracte stijl. Net als Banquet with Haile Selassie in de bekende religieuze stripstijl van een onbekende kunstenaar laat het zien dat de traditionele stijlen vrij inzetbaar zijn.

Links: Gebre Kristos Desta, Television, 1969, rechts: Banquet with Haile Selassie

Schoolkinderen in uniform lopen druk pratend door het museum. In de kelder liggen de resten van Lucy, de eerste mens. De groep kinderen draaien zich allemaal om als ik binnenkom en ik blijk veel interessanter dan Lucy. De juf lacht me verlegen en wat wanhopig toe.