Henock Azene sprak me aan bij de tentoonstelling naast het Nationaal Museum. Hij is tweedejaars student sculptuur aan de Addis Abeba University School of Fine Arts ofwel de Arat (4) Kilo university in de wandelgangen. We bezoeken zijn school op dinsdag en de tweedejaars werken aan het modelleren van een kop in klei naar model. Ze hebben er drie dagen de tijd voor. Het model draait iedere 30 minuten een kwartslag zodat alle kanten goed te zien zijn. Hij is in vaste dienst van de universiteit.  


Sculptuur is niet zo populair omdat het moeilijk is om er later je geld me te verdienen. Dit jaar zijn er vier studenten in het tweede jaar, hun helden zijn Picasso, Bernini en Michelangelo. Soms oefenen ze in het hakken van een blok gips dat heel precies via metingen het model van klei volgt. Marmer is ondenkbaar want onbetaalbaar. En de klei maken ze zelf, buiten staan de bakken waarin het materiaal gewassen, gezeefd en gedroogd wordt.


Het eerste jaar is in Addis een soort basisjaar, ze volgen tekenen, schilderen in acryl, perspectief, en grafiek. Henock stelt ons aan zijn vrienden voor. Rasta Dariwos komt uit Addis. Solomon komt uit Orominia en wilde van jongs af aan al kunstenaar worden, toen zijn broer in Addis aan het werk ging onderzocht hij de mogelijkheden voor hem. Henock was finalist in de Millennium Speak Africa Talent Explosion Competition, georganiseerd door het United Nations Children Fund en dat leidde tot zijn toelating aan de universiteit. Van de 500 aanmeldingen kunnen er 20 aan de slag. De studenten betalen geen schoolgeld, krijgen eten in de kantine en kunnen slapen in een dormitory. Pas als ze later zijn afgestudeerd betalen ze het geld beetje bij beetje terug, maar wie naar het buitenland gaat retourneert het hele bedrag ineens, zo’n 19.000 bir (ongeveer 800 euro).

Henock Azene

Voor we weggaan laat Henock zijn dormitory zien, een kleine kamer waar 8 jongens wonen verspreid over de 4 stapelbedden, een echt jongenshol bezaaid met sokken, lege waterflessen, boeken, kleding en vooral veel schoenen. Terwijl we praten en lachen ligt een jongen languit op een benedenbed terwijl een ander half over hem heen zit en hij slaapt rustig overal doorheen. Om kunstenaar te worden leef je hier vier jaar lang een soort gevangenisbestaan, toch voelen de studenten zich uitverkoren en gelukkig met hun opleiding tot kunstenaar.