Ik ken geen vrouw die niet van schoenen houdt, al heeft niet iedereen zo veel schoenen als art director Edda Mueller die in de Elle van oktober 2010 vertelt dat ze 215 paar schoenen bezit. (‘Ik draag al mijn schoenen alleen moeten sommige nog op hun moment wachten. Elk paar krijgt bij mij z’n eigen momentje.’) 365 dagen in een jaar gedeeld door 215 is 1.69, dus ruim genomen draagt ze ieder paar twee dagen per jaar. 


Toch deel ik de liefde voor schoenen. Meestal kies ik mijn outfit op basis van de schoenen die ik die dag wil dragen. Schoenen ondersteunen meer dan je kleding je stemming. Zo trek ik op dagen dat ik me wat minder voel dikwijls mijn solide onmodieuze bergschoenen aan, zelfs als ik les ging geven op de uberhippe Rietveldacademie. De leren veterschoenen gedroegen zich als stevige sokkels waarop ik de wereld beter aankon.


In de lezing Over theater en emoties, het normbesef van een gebakken ei vertelt Kester Freriks over het belang van schoenen in het theater: Laurence Olivier is van de school van ‘outside inside acting’, dat betekent: als Laurence Olivier bijvoorbeeld de titelrol van Hamlet gaat vertolken, dan begint hij eerst schoenen uit te zoeken. (Schoenen, geachte aanwezigen, zijn trouwens zeer belangrijk in het theater; élke acteur of actrice houdt van schoenen, die symboliseren het contact met de aarde, met de grond, schoenen bepalen hoe je staat.) Dan kiest hij passende kleren uit, oefent voor de spiegel gebaren en daar verschijnt Hamlet, van buitenaf gecreëerd.


Ook mannen houden van schoenen, vaak op een hele specifieke manier. Marijn Akkermans vertelt in de mister Motley over zijn voorkeur voor schoenen met dunne zolen, hij houdt van het contact met de grond en de elegantie van deze schoenen. Een galeriehouder vertelde me dat ze tijdens een kunstbeurs altijd let op de schoenen die met name mannen dragen. Een rijke verzamelaar kan er sjofel of onmodieus uitzien maar zal wel (bijna) altijd dure schoenen dragen, dat komt heel precies.