Dit blog gaat eerder over kleren dan over mode. Kleding is cultuur, identiteit, een manier om jezelf te presenteren. En ondanks de crisis is Nederland nog steeds een welvarend land waar iedereen een keuze heeft ten aanzien van wat hij of zij aantrekt. Maar laatst zat ik in de tram: ik telde 40 mensen en 38 spijkerbroeken. Hoe individueel zijn we eigenlijk? 

‘Mode lijkt wel vis, morgen is het bedorven’, aldus Alexander van der Slobbe, ‘Daar doe ik niet aan.’ Het lijkt me een goed idee om daar niet aan mee te doen. In deze blog gaan we op zoek naar de essentie van mode, naar werkelijke individualiteit, we kraken de codes en onderzoeken de signalen. Een blog over -geen-mode-maar-kleren.

In de winkel lag dit boekje van de kunstenaar Hans Eijkelboom. 10-euro outfits. Gedurende twee jaar kocht hij 32 nieuwe outfits voor zichzelf met maar een criterium: het mocht niet meer kosten dan ongeveer 10 euro!

Stuur een foto in, waarop je een outfit draagt die niet duurder is dan een kleine pizza. Vermeld waar je de kleding hebt gekocht en hoeveel je ervoor hebt betaald. (hanne@mistermotley.nl )


In het nieuwe (prachtige) magazine Girls like us vertelt Melanie Bonajo over haar kledingkeuze: 'I am not a person with much affinity to material preservation - I lose and break everything - so I don't invest in expensive things. The clothes I wear are things that find me, and if they don't, they are cheaper than a subway ride. I never put too much effort into it. It's a play. Dressing is playing with fantasies, emphasizing moods.'

'In a way, dressing can be a way of boundary solution. It wrestles against principalities and powers. The cultural boundaries that define normality are the same that define you as mad if you behave or dress in a way that makes people uncomfortable. So, sometimes, I am treated as if there is something wrong with me - and that's fine with me.'