Ik was op zoek naar gehaakte pannenlappen. Om te beginnen had ik een bolletje katoen gekocht en een haaknaald en het zelf geprobeerd, maar het werd een verkrampt zweterig lapje haakwerk dat nooit af kwam. De bejaarden in het tehuis bij mij om de hoek waren al druk met sjaals en mutsen voor daklozen. Mijn vraag had geen urgentie en dat begrijp ik. Toch bleef ik zoeken want mijn moeder maakte vroeger van restjes katoen geweldige gebreide lapjes die we als pannenlappen gebruikten, eigenlijk wil ik mijn moeder weer een beetje in huis. 

In datzelfde vroeger breide ik truien, tijdens lange autoritten, lessen en andere saaie momenten. Die truien waren lekker warm en kleurig. Op foto’s valt me op hoe wijd en verhullend en weinig afkledend die truien waren. Maar uniek. Sinds overal de verwarming voortdurend op 23 graden staat, draag ik geen truien meer maar vesten en veel laagjes zodat ik me voortdurend aan en uit kan pellen. Toch is mijn fascinatie voor zelfgemaakte truien gebleven. In tweedehands winkels ga ik er altijd even doorheen, ze zijn zelden fris, meestal ook nog uit model gezakt en een beetje vervilt. Of verkleurd onder de oksels. Af en toe koop ik een trui, gewoon om in de kast te hangen. Eigenlijk wil ik terug naar vroeger.


In het tijdschrift Prinses uit 1976 zag ik weer zo’n mooi voorbeeld waar de breikriebels van terugkomen: De Total-look blijft in de mode, kleuren en motieven worden in alle kledingstukken herhaald. Ook in sportieve kleding kunt u met de mode meedoen: brei zo’n fijne rok met bijpassende kniekousen. Vooral die kniekousen verblinden me. Mijn nieuwe poging om zelf aan de slag te gaan loopt spaak, het leek wel strafwerk, dat breien. Die momenten van nietsdoen waren me dierbaar geworden en wilde ik niet meer opvullen met neurotisch gebrei. Want ondanks mijn tegenzin kon ik er ook niet mee stoppen, nog een regel, nog een regel. Door mijn obsessie voor al die zelfgemaakte breisels kreeg ik voor mijn verjaardag een uitzonderlijk mooi cadeau: een gebreide fietstas. Al wist ik het even niet zeker, toen ik hem uitpakte, al die geknoopte draadjes vroegen wel het uiterste van mijn gevoel voor schoonheid. Smaak is een kwestie van gewenning, en inderdaad, toen de tas eenmaal over de bagagedrager achter op mijn fiets hing ging ik er beetje bij beetje van houden. Bij de fietstas hoorde ook een breiles: bij De Vrolijke Knot. Ik verzamel nog steeds moed om die les te gaan volgen.