Een vriendin van me moest van de dokter steunkousen dragen, van die huidkleurige dikke elastieken zoals je ze wel bij bejaarden ziet. Deze vriendin was begin dertig en ze hield van schoenen met immense hakken. Dat laat zich niet combineren met van die vleeskousen. Ze heeft een week lang gehuild. Samen hebben we nog gezocht naar neongroene of oranje elastieken om dan maar zelf steunkousen te maken, beter opvallend vreemd dan bejaarden-onopvallend.
 
Frida Kahlo, de beroemde Mexicaanse schilderes, was er ook heel goed in om van de noodzakelijke hulpmiddelen iets moois te maken. Opvallen deed ze altijd al met haar kleding: er bestaat een familiefoto waarin ze gekleed in een mannenpak te midden van haar broers en zusters poseert. Later draagt ze felle bonte kleding vol borduursels geïnspireerd op de klederdracht van Mexicaanse indianen. Ze ziet er altijd zelfbewust en exotisch uit. Frida is minstens even beroemd om haar uiterlijk en haar dramatische leven als om haar schilderijen. Door kinderverlamming had ze een dun en korter been en op haar 17e kreeg ze een zwaar ongeluk waardoor ze altijd last van haar rug bleef houden, maar dat weerhield haar er niet van om op te vallen.


Na haar dood in 1954 bleef haar kleerkast op nadrukkelijk bevel van haar man Diego Rivera gesloten. In 2004 was het dan zover, de kast ging open en al haar kleding werd geïnventariseerd en gerestaureerd. Het was meer en mooier dan men had kunnen dromen. Alle ‘huipiles’, de geborduurde hesjes, en glanzende wijde bestikte rokken zoals ze op foto’s en haar schilderijen te zien zijn, kwamen te voorschijn. Maar ook een zijden pyjama die ze droeg tijdens veelvuldige ziekenhuisopnames. De orthopedische schoenen waarvan er de linker een hele dikke zool heeft ter compensatie van haar te korte been waren even uitgesproken en prachtig als haar kleding, bijvoorbeeld van paarse stof en borduursel. Zelfs toen er aan het eind van haar leven een been moest worden afgezet liet ze een prothese maken met een rode exotische schoen. Ook bestaat er een foto van Frida waarop ze een gipsen korset draagt dat beschilderd is met een hamer en sikkel en een in elkaar gedoken mensfiguur. Dat noem ik nu stijl, het lef om je niets, of zo min mogelijk, aan te trekken van je beperkingen en je niet terug te trekken in een wijd verhullend gewaad maar juist op te vallen als een paradijsvogel. Ondanks alles.