In de eerste minuten van de film Jarhead schreeuwt de instructeur de nieuwkomers toe: 'vanaf nu zijn jullie niet meer rood, geel, roze of bruin maar groen!' Groen is legergroen. Groen is ook de kleur van de natuur, van vernieuwing. En van jaloezie, zoals Edvard Munch indringend schilderde. Groen is mijn lievelingskleur, niet omdat mijn vader officier was maar waarschijnlijk omdat mijn ogen groen zijn. Het liefst draag ik altijd groen.  Dat maakt het kopen van kleren simpel en lastig tegelijk. Ik raas door de rekken heen, op zoek naar groen, of anders blauw en bruin (zwart koop ik uit principe niet). Dat werkt efficiënt. Maar dan de kleur groen, een moeilijke kleur, geen kaki, geen corpsballenpoloshirt groen, geen mintgroen, het komt nogal precies. Anne van der Zwaag vertelde me over het symposium Colour in Time dat ze voor Artez organiseerde en waar Dai Fukiwara kwam vertellen over 'Hunting the color green’, op zoek naar het groen van het oerwoud.


Dai Fukiwara is de directeur A.POC -A piece of cloth (en rijmt met 'epoch')- een op techniek gebaseerd onderzoek samen met en voor de modeontwerper Issey Miyake. Ze bedachten een breitechniek die een kledingstuk in een keer aflevert, zonder naden. Fukiwara praat haiku-achtig Engels, en compenseert dat met veel grapjes.

Colorhunting was zijn methode om de kleur voor collectie van de lente 2008 te bepalen. ‘We just steal the color of the jungle’ sprak Fukiware. Een groep van het creatieve team vertrok voor een week naar het Amazonegebied, in het regenseizoen want dat maakt de kleuren fris en helder. Vanaf de stad was het anderhalf uur varen met een lompe vierkante boot die toevallig Titanic heette. In die week verzamelden ze 3000 tinten groen, aan de hand van meegenomen kleursamples en vervolgens selecteerden ze de kleuren. Hij laat beelden zien van tafel vol met kleine reepjes stof in alle variaties van een kleur. In feite lijkt het meer op het checken van een kleur dan het zoeken naar de kleur groen. Het oerwoud is zo groot, dus we focussen op onderdelen, het groene blad aan de boom, het beige blad op de grond, het groen van de achtergrond. De kleuren worden gematcht met een sample. 'We collated them into palettes to reveal the truest reflection of the natural environment.' Dan, zo vertelt Fukiwara, komt er nog een aspect bij, namelijk het aspect snelheid. Met de boot varen ze over de Amazone en zo zien ze het groen middels snelheid. De uiteindelijke kleuren ontstaan door verschillende nuances groen in een cirkel te laten draaien, een optische mix; Fukiwara praat er over alsof er een nieuw leven wordt gecreëerd.


In het ontwerpen van de kleding wordt hier eerst de kleur bepaald, dan de stof, en dan de beweging of structuur van de kleding. Uiteindelijk worden er acht kleuren geselecteerd. Vervolgens de kleurproeven met verf. De show met het groen uit het oerwoud was in 2009 te zien, begeleid door geluiden uit het oerwoud.

Later is dit proces herhaald voor de oceaan, op zoek naar de kleur van de oceaan.

In de beeldende kunst is het concept achter een werk van groot belang, ‘Philosophy determines design’ volgens architect Rem Koolhaas. Maar geldt dat voor het zoeken van de kleur groen ook? 'We spent a week thinking about what is green,' zegt Fujiwara 'and we discovered that there are hundreds of different greens.' Dat begrijpt iedereen die door het bos loopt. De conclusie van het proces zijn de kleuren, verder weinig filosofie weinig reflectie over de essentie van groen. De poëzie zit in de handeling van het colorhunting in de Amazone.

De kunstenaar David Batchelor maakt zijn werk simpel, door goedkope plastic spullen te ordenen. Maar hij laat ons wel denken over de plaats van kleur in ons leven. Hij beweert dat we bang zijn voor kleur. Hij gaat in zijn boek Chromophobia in op het feit dat kleur misschien geen eigenschap van het object zelf is, maar resultaat van onze waarneming. Mijn groen zier er dan altijd anders uit dan jouw groen. 'I do think we are simultaneously both attracted to and repelled from very bright colour. And it is also true that colour occurs in very particular places in the city. The colour that you encounter in these pound shops confers absolutely no value at all. This is colour at the low end of the cultural spectrum.’

De kleuren in mijn kleerkast zijn absoluut beperkt en gedimd.


Bezoekers aan de kunstbeurs in Bazel