In de buurt waar ik woon bevindt zich een bloemenwinkel die enkel lelies verkoopt. Toevallig zijn dat mijn lievelingsbloemen dus ik kom er vaak. Anderen hebben een hekel aan deze bloemen omdat het stuifmeel van hun grote meeldraden onuitwisbare vlekken maakt en de geur zo sterk is, als een opengevallen sprookjesboek. Tijdens het kopen van een bos bloemen zie ik de man altijd uiterst behoedzaam om zijn bloemen heen lopen, hij wil zijn kleren sparen.  Het leek mij een prachtig idee om juist in een witte overal in deze winkel te werken, die dan langzaam aan onder de vlekken komt en uiteindelijk een prachtig uniek werkpak vormt. De man nodigde me uit om een week te komen helpen, in witte kleding. Waarschijnlijk was mijn gesprek met hem geïnspireerd door het kunstwerk Favorite Clothes Worn while He or She Worked van Bojan Sarcevic. Hij vroeg bakkers en automonteurs om een week lang kleding van het merk Agnes B te dragen. Deze kleren verzamelden de vlekken en het vuil dat het beroep nu eenmaal met zich meebrengt. De installatie (1999-2000) toonde de gedragen kleding op grote tafels met schragen, bijna als forensisch bewijsmateriaal. De grenzen tussen werkkleding, uitgaanskleding en vrijetijdskleding vervagen meer en meer. Sarcevic maakt dat extra duidelijk door de rollen om te draaien binnen een tweetal ouderwetse beroepen. Kunstenaars die net begonnen zijn aan de academie zie je nog wel eens op een feestje met schoenen vol verfspetters, trots als ze zijn op hun nieuwe roeping. Maar eenmaal goed aan de slag in het atelier blijven de verfschoenen op die plek staan, ze komen als echte werkkleding het atelier niet meer uit. Op de KABK te Den Haag zag ik een studente door de gang lopen met een roze overhemd over haar kleren heen waarop de sporen van het werk waarmee ze bezig was. Haar werkkleding is mijn favoriet.