Uw correspondent Anniek de Vetten vanuit het Zwarte Gat

Ik ben hier na vier hectische en inspirerende academie jaren aangekomen in het Zwarte Gat. Waar vier jaar lang docenten in mijn atelier vertelden wat daar en daar nog aan schortte, kan ik nu onbeperkt uitslapen. Waar de studie en werkdruk tot diep in de nacht voelbaar waren, is er nu leegte en verveling. Geen cijfers, geen studiepunten, geen wel- of geen groenlicht... Helemaal niets. Hier is rust, kalmte en een zee van tijd. En oh, nog steeds kinderen die vroeg de deur uit moeten, mijn vriend zegt bij het weggaan "ga je toch lekker nog even slapen...". Heel lief hoor en ik ontken ook niet dat ik nog even weer...maar he daarvoor ging ik toch niet naar de academie!? Om uit te kunnen slapen, mijn kasten na vier jaar op te ruimen of de tuin te snoeien...

 
Waar zijn mijn idealen gebleven? Hoewel mijn werk zich dicht bij het dagelijkse bevindt, het leven zelf opzoekt, lijkt het nu toch helemaal verdwenen te zijn...misschien door het leven opgeslokt? Dan zit er dus maar een ding op; op zoek naar mijn werk, mijn idealen. A la Bas Jan Ader besloot ik per boot te reizen, dit maakt mijn hoofd vrij van alle beslommeringen en er zijn altijd onbekende gebieden op het water te vinden.
Met een sigaret in mijn mondhoek, roei ik wat rond, niet goed wetend waar te beginnen. De stroming bepaalt gedeeltelijk mijn route. Eigenlijk dobber ik meer dan dat ik roei. Ik kijk naar de wolken "wat nu?" is de vraag die als een mantra in mijn gedachten cirkelt. Het lijkt me toch niet de bedoeling dat ik na een maand afgestudeerd te zijn, al ronddobber in de leegte van het bestaan. De zon schijnt in mijn gezicht, de riemen hangen werkloos in het kabbelende water, mijn ogen vallen dicht. Ik zie Meneer Ader op een wolk, hij laat zich vallen en valt met een plons naast mij in het water.

Wordt vervolgd....