Het gevreesde zwarte gat bevindt zich momenteel enkel en alleen in mijn portemonnee. Als het over mijn kunst gaat, spreek ik liever over een witte berg, met regenbogen en glanzende witte pony's die met hun gouden lokken galopperen in een wind van glitters, veel glitters.  

Dit levert nogal een spagaat op, want je komt op een arbeidsmarkt waar je niet eens in aanmerking komt voor een baantje als groentesorteerder, terwijl de exposities en projecten binnenstromen. Afgestudeerd zijn voelt als klimmen, je moet vooral niet naar beneden kijken, anders raak je in een shellshock en stort je naar beneden. Dus met volle moed kijk ik naar boven, ik heb er onderhand een kramp van in mijn nek.

Theoretisch gezien zie ik de bezuinigingen als een positieve doodsteek, net als onze lieve Heer moet je soms eerst sterven zodat je weer kunt opstaan en met 'iets' jezelf kunt overstijgen. Dat 'iets' mag is vrij in te vullen. Ik hoop alleen dat het een toekomst is zonder termen die beginnen met 'post' en eindigen op 'modernisme', na 50 jaar lijkt me dit een doodlopende weg. Praktisch gezien zijn de bezuinigingen hinderend, de werkeloosheid is hoog en vele goede initiatieven liggen al dood op die bodem van het dal.

Om terug te komen op de resurrectie van het image dat rondom ons beroepsveld hangt, wil ik graag een paar gedachten aan je voorstellen.

Mits het geld ver te vinden is, zijn de do's en don'ts die voorheen golden verdwenen. Hierdoor kunnen we een nieuwe invulling geven aan wat kunst is. Hoe het eruit moet zien en in welke vorm kunst moet worden gegoten. Wil je een techno-feest geven in acht verschillende installaties, dan kan dat zonder problemen. Je hoeft je concept niet meer aan te passen aan één of andere grijze-pakken-bepaling, waar altijd een kopje 'maatschappelijke relevantie' in vette letters staat aangegeven. 'Maatschappelijke relevantie', wat dat ook mag inhouden, is een vaag begrip, als je ziet waar de 'maatschappij' het liefst naar kijkt: Patty Brard in een zwempak.

Maar voordat dit uitmondt in pessimistisch gezever, laten we het leuk houden. Bij de Aldi kun je twee pakken pannenkoekmix voor 1.40 euro kopen, hoeft je alleen wat water aan toe te voegen. Dit genereert zo een grote stapel pannenkoeken die het mogelijk maakt alle mede-kunstenaars uit to nodigen om een masterplan te bedenken waarmee we deze nieuwe tijden kunnen bestrijden.