Damien Hirst, The Inescapable Truth

Tijdens mijn lessen aan de Gerrit Rietveld Academie kregen studenten de opdracht om een soort tijdschriftje te maken met familie als onderwerp. Catherine, een studente uit Amerika, toonde me een vel papier waarop ze zwarte vogeltjes in een stuipachtige formatie midden op het papier had getekend. Catherine overdacht de rituelen van haar familie. In deze tekening herhaalde ze de dagelijkse routine van haar vader: vogels kijken en tellen. En toen liep het onderzoek al vast want voor haar moeder kon ze geen ritueel bedenken. Haar moeder houdt van tuinieren, ze schrijft voor sciencetijdschriften en verzamelt paddenstoelen. Het gesprek kwam weer op haar vader. Die houdt van vogels. Vogels kijken, vogels tellen, vogels fotograferen. Catherine laat me op haar laptop een aantal van zijn foto’s zien. Haar vader stuurt haar bijna wekelijks een vogelfoto met een regel tekst erbij. ‘Thought you would enjoy these pictures. Taken this morning off our deck.’ ‘These birds just showed up in the last few weeks. Pictures taken through the window so they are not so good.’ ‘I took these this morning.’ Alsof hij de foto’s speciaal voor haar maakt. Hij mailt haar alleen beelden van trekvogels, de vogels die tijdelijk op bezoek zijn. Haar vader koopt speciaal brood voor de vogels en voert ze. Volgens hem komen de trekvogels nu eerder, gaan ze later weg! Nu zijn dochter tijdelijk in Nederland is lijken de foto’s een bezwering of een verborgen hoop dat ook zij weer terugkomt, dat ze net als de trekvogels even op bezoek is, in Nederland. Zo communiceren ze, zonder woorden, via de beelden van vogels. Vader en dochter. Haar vader Jack Doyle woont ergens in Oregon, aan de kust. Na zijn pensioen is hij vogels gaan fotograferen en nu is hij zelfs voorzitter van de Bird Association. Jack’s bird of the day, stond er onder een vogelplaatje. En dat werd haar zine, haar tijdschrift over familie: simpel de foto’s van haar vader met het regeltje tekst samengebonden met een schroefje. Het portret van haar vader kreeg de titel ‘Jack’s Bird of the Day’. Tijdens de les werkt Catherine hard aan haar zine en eenmaal zie ik haar met een stukje van haar mouw een traan wegvegen. ‘He is such a sweet man, such a giving person.’ ‘He calls me his bird,’ zegt Catherine.