Ik beschouw vogels als bemiddelaars tussen hemel en aarde. Het moet een ongelooflijke vrijheid schenken als je van de ene op de andere bloem kunt wippen en vliegensvlug achter de wolken kunt verdwijnen. Vogels markeren het begin en het einde van elke dag. We staan met hun gezang op en we gaan ermee naar bed. Ze hebben zowel iets wijs als iets vriendelijks over zich.  De afbeeldingen van het vastgrijpen van dingen die kunnen vliegen, gaan over het moeder-zijn. Mijn kinderen groeien heel snel op en ze ontsnappen aan mijn greep. Eigenlijk probeer ik iets vast te houden dat je onmogelijk bedwingen kunt. Proberen om iets vast te houden is zinloos; de ganzen trekken naar het zuiden, de winter komt en daarna keren de vogels terug en begint weer een nieuwe dag.

Ik waardeer vogels. Ik praat tegen ze. Ik beeld me in hoe het is om vogel te zijn. Ik heb met vogels veel verrassende dingen meegemaakt. Een van mijn beste jeugdvriendinnen was mijn troetelvogel mejuffrouw Gray. Ik heb heel veel vogels gered en ook geprobeerd groot te brengen. Toen mijn kinderen nog echt klein waren, kwam in het vroege voorjaar een nachtzwaluw ons elke avond bezoeken. Ze ging op de stenen treden zitten en vulde de avondhemel met haar doordringende roep. Ze kwam alleen in het voorjaar, maar ze keerde altijd weer terug, jaar in jaar uit. We zijn inmiddels verhuisd, maar ze bezoekt ons oude huis nog steeds en nu genieten zij daar van haar. Ik kan me er nog altijd over verbazen dat ze ieder voorjaar dezelfde treden achter het rode huisje weet terug te vinden.

In mijn werk ervaar ik mezelf als een bemiddelaar tussen dat wat begrepen wordt en dat wat niet kan worden gedefinieerd. Ik besteed mijn dagen aan het creëren van een wereld die ligt tussen hemel en aarde, heden en verleden, kenbaar en onkenbaar. Het is een aangename plek om te verkeren en ik zing dan ook vaak – dat heb ik van de vogels geleerd.