Wim Delvoye, Cabinet, 1990

In de zeventiende eeuw was men in Nederland dol op Delfts Blauw. Het was echter zo duur dat alleen de rijkste Hollanders het porselein konden kopen. Eenmaal in het bezit werd deze kostbaarheid dan ook niet in een kast gestopt om te verstoffen, maar tentoongesteld als teken van welvaart en alleen bij hooggeëerd bezoek gebruikt om de tafel mee te dekken. 

In de servieskast van de Belgische kunstenaar Wim Delvoye staan in plaats van antiek porseleinen borden, industriële objecten als kostbaarheden tentoongesteld. Veertien zaagbladen en twee gasflessen om precies te zijn, allen versierd met Delfts Blauwe patronen. Zoals veel van het werk van Delvoye doet Cabinet in eerste instantie komisch aan door de tegenstrijdigheid van materialen, functies en betekenissen. Het zijn op zijn zwakst gezegd nogal onverwachte combinaties. De kast die geassocieerd wordt met huiselijkheid en fragiliteit wordt gecombineerd met onpersoonlijke, grove gereedschappen uit de industrie. Maar misschien moet er nog eens goed naar deze gereedschappen gekeken worden. Want zijn gasflessen eigenlijk wel alleen functioneel of kunnen ze, net zoals een Delfts Blauw servies dat in eerste instantie immers ook een gebruiksvoorwerp is, ook om hun vorm gewaardeerd worden? Functie en vorm, verleden en heden worden hier door de kunstenaar flink door elkaar gehaald en op een presenteerblaadje (of moet ik zeggen in een servieskast?) aan de toeschouwer aangeboden.

Dit werk van Wim Delvoye is samen met zo’n tachtig andere werken van nationale en internationale kunstenaars t/m 15 mei 2011 te zien in de tentoonstelling I Promise to Love You in de Kunsthal in Rotterdam.