Als ik het atelier van Rebecca Stephany binnenloop hoor ik haar stem zingen: ‘I can’t get no education. We don’t need no satisfaction.’ Het een beetje vals en lijzig gezongen liedje blijft je achtervolgen. Onder een grote pop door die dwars aan het plafond naar beneden hangt loop ik verder, het atelier is onderverdeeld in kleine hokjes. Rebecca wilde in plaats van een selectie eigenlijk alles laten zien, een soort ‘mental space’ creëren. 

‘Het meest politieke wat ik kan zeggen is het meest obsessieve. Er zijn oneindig veel ideeën maar ik weet nooit of het goed is.’ In een reflectie op het eigen kunstenaarschap staat de twijfel centraal. Ze vertaalt het begrip twijfel naar haar omgeving, een tafel die op een stoel lijkt. En ze verwijst naar de kunstgeschiedenis vanuit de emotionele binding die ze voelt met sommige kunstenaars, zoals met Mondriaan die zich vaak onbegrepen voelde. De Victor Boogie Woogie was steeds niet goed genoeg, dan begon hij weer opnieuw, ging weer verder. Als hommage aan zijn twijfel hangt er nu een ijle uitgesneden versie van de Victor Boogie Woogie. Daartegenover hangt een tekening van een mens waarbij alles ‘omgekeerd’ is, een human body reversement, alles wat dubbel aanwezig is in het lichaam is enkel geworden en omgekeerd. Een oog, twee neuzen, twee monden. Op een tafel ligt een simpel boek, vol aantekeningen, gedachten, tekeningen. Naast dit boek zijn er andere versies, een die in stukken uiteenvalt en een van keramiek. De twijfel resoneert in dit kleine labyrint waar wonderlijk veel verschillende werken een groet samenhang hebben, vol overtuiging.


Kijk voor meer informatie ook op www.rebeccastephany.com