Bij de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam was het door het ontbreken van een catalogus wat lastiger om mijn dobbelstenenstrategie toe te passen. Na het toewijzen van nummers aan de verschillende afdelingen en ruimtes op de plattegrond ben ik uiteindelijk toch tot een ‘keuze’ gekomen. In de kelder van het nieuwe gebouw, helemaal aan het eind van de gang – een ruimte die ik anders misschien gemist had – bevond zich het werk van Maurits Koster.


In de benauwende kelderruimte had Koster nog twee ruimtes gebouwd. Aan de buitenkant was de constructie duidelijk zichtbaar gelaten. Tussen de twee ruimtes hing een scherm met een video waarin een persoon in een slecht berenkostuum wat verloren door een lege tentoonstellingszaal loopt. Door een kleine opening kroop ik een van de ruimtes binnen. Meteen kreeg ik een onaangenaam ‘Alice in Wonderland-gevoel’: de ruimte was een exacte kopie van de tentoonstellingszaal uit de video, maar dan wat kleiner. Mijn hoofd raakte net niet het plafond. Alles was in verhouding, behalve ikzelf. Op een houten verhoging lagen stapels computerprintjes van kunstwerken van andere eindexamenstudenten.
 


De presentatie van Koster is bedoeld om mensen na te laten denken over wat een expositieruimte eigenlijk is en te laten zien hoe de context van een ruimte mede bepaalt hoe de kunst erin gezien wordt. De twee ruimtes van Koster zijn dan ook niet zo maar ruimtes, maar een kopie van de twee expositieruimtes van de Amsterdamse kunstenaarssociëteit Arti et Amicitiae. De sociëteit kreeg in 1841 zijn eerste expositieruimte en omdat Arti et Amicitiae tevens de eerste in zijn soort was, werden de expositieruimten als standaard aangenomen voor andere expositieruimten. Sinds 1841 zijn de ruimtes steeds veranderd en zijn er verborgen lagen ontstaan in de architectuur van het gebouw. Zoals bijvoorbeeld de gietijzeren dakconstructie die achter het huidige plafond verborgen ligt en in de video van Koster weer even zichtbaar is gemaakt.

Door de ruimtes in zijn eindexamententoonstelling te laten inrichten door twee andere studenten (Sara Barbosa de Campos en Micha Zweifel) wordt de nadruk van het werk nog eens extra gelegd op de tentoonstellingsstructuur en niet op het tentoongestelde. De toeschouwer kan zich door de opzet van het werk letterlijk tussen de ruimtes bewegen en ze van een andere kant bekijken.