De tweede eindexamententoonstelling die ik met mijn dobbelstenen heb bezocht is de KABK in Den Haag. Voor mij een speciale plek om te komen omdat ik hier zelf ooit studeerde en eindeloos door de gangen dwaalde op zoek naar inspiratie. Na de catalogus bemachtigd te hebben, ben ik daarom eerst met een hapje en een drankje in de kantine gaan zitten waar ik mij weer even student kon wanen. Maar er was werk aan de winkel dus haalde ik mijn dobbelstenen te voorschijn en rolde ze tussen het eindexamenboek en mijn jus d’orange: 


Van links naar rechts gaven de dobbelstenen bladzijde 131 van de catalogus aan. Ik bladerde naar de desbetreffende pagina waar ik de figuratieve schilderijen van David Pedraza Almazan vond. Even begon ik te twijfelen of ik misschien niet gewoon nog eens zal gooien met de dobbelstenen: de werken leken zo grauw en maakten niet meteen een indruk op mij. Gelukkig heb ik dat niet gedaan. Eenmaal bij de werken van Almazan aangekomen, viel meteen op dat de reproducties in de catalogus het werk geen goed doen. De schilderijen van Almazan zijn overwegend groot en geschilderd met sterk verdunde verf waardoor vele lagen zichtbaar zijn, inclusief de potloodlijnen waarmee de voorstelling is opgezet. Mijn persoonlijke favoriet is een afbeelding van een aantal werklui dat een elektriciteitspaal aan het plaatsen is. Het perspectief is laag waardoor er een grote massa grijze lucht te zien is. De paal lijkt uit het niets van bovenaf in de afbeelding getild te worden. Op de grond staat een figuur in oranje bouwvakkerpak met zijn armen in de lucht. Opeens verandert voor mijn ogen de scene: de elektriciteitspaal is een kruis dat uit de hemel komt en geplaatst wordt in een rij van velen andere kruizen.


Op een ander schilderij is een gigantisch gevallen standbeeld te zien. Het standbeeld lijkt echter meer op een pop dan een charismatisch leider. Droevig kijkt zij de toeschouwer aan. In de verlaten omgeving van het gevallen beeld verrichten mannen in oranje pakken niet te definiëren handelingen. Het rijk waar het poppenbeeld ooit toe behoorde is vergeten en alleen. Slechts de toeschouwer is nog getuige van de ontmanteling van dit vergane regime.


Almazan vertelt zijn boodschap door middel van de schilderijen zonder dat er te letterlijk gepreekt wordt over de betekenis. De toeschouwer wordt overgelaten zelf een relatie met het onderwerp aan te gaan. Het is het soort werk waar je even de tijd voor moet nemen, maar dan heb je er ook langer plezier van.