In het nummer Empathie van mister Motley is Paul Kempers in gesprek met Petra Noordkamp over de film die ze aan het maken is. Inmiddels is La Madre te zien in Foam, hierbij een gedeelte uit dit verhaal.

Sinds een jaar werkt Petra Noordkamp aan een korte film over het leven van Emilio Quaroni (1967), een begaafde muzikant uit een welgestelde Romeinse familie, met wie zij midden jaren negentig een korte verhouding had. De jongeman vermoordde zijn moeder in haar appartement door haar met een messenblok op het hoofd te slaan en haar polsen door te snijden. Over zijn motieven heeft hij weinig losgelaten, wel ontdekte Noordkamp dat moeder en zoon een intense, moeizame verhouding hadden.
De schokkende matricida (moedermoord) kreeg nogal wat aandacht in de Italiaanse pers; Emilio was de zoon van de bekende Italiaanse architect, stedenbouwkundige en docent Ludovico Quaroni, wiens carrière begon onder Mussolini, met een bijdrage voor de neoclassicistische wijk E.U.R. ‘Het verhaal van Emilio en zijn moeder heeft me nooit losgelaten’, vertelt Petra (1967) in haar woning in de Amsterdamse Jordaan. ‘Ik wist dat ik er ooit iets mee wilde doen, maar wat en hoe?’ Het antwoord op die vraag zou nog geruime tijd op zich laten wachten.  

Heftig verhaal
‘Het contact tussen Emilio en mij was al een tijd verwaterd. Ik had hem voor het laatst gezien in 1999 toen ik een weekje in zijn appartement logeerde om de hoek bij Piazza di Santa Maria di Trastevere. We waren niet elkaars Grote Liefde, wel oprecht in elkaar geïnteresseerd. Soms had ik de indruk dat Emilio niet helemaal spoorde, maar op dat gebied was ik wel wat gewend: ik had net een hele heftige relatie met een zeer moeilijke man achter de rug.’


Nuchter blikt Petra terug. Twee jaar nadat ze afscheid van elkaar hadden genomen – ‘hij maakte er toch nog een Italiaans drama van, terwijl ik maar een van de vele vrouwen was die hij als beroepscharmeur had weten te veroveren’ – nam ze een kijkje in Bar San Calisto, waar Emilio’s vrienden vaak zaten. Een gemeenschappelijke kennis vroeg of ze had gehoord wat er met haar vriend was gebeurd. Eenmaal hersteld van de schok dacht ze: wat ontzettend triest. Niet: wat een monster.
‘Je moeder vermoorden, dan moet je totaal wanhopig, verloren en eenzaam zijn. Je kunt het je ook bijna niet voorstellen van iemand met wie je een tijdje close bent geweest. Hij werd veroordeeld, kreeg 10 jaar met TBS en kwam in een superstrenge staatsinrichting terecht. Ik kon er niet achter komen waar precies, en begon contact te zoeken met de familie. Ik wist dat ie enig kind was; toch bleek er nog een stiefzus te zijn, en een neef van z’n overleden vader, ook een architect, Livio Quaroni. Die schreef me dat Emilio helaas gek was. Ik stelde vraagtekens bij de gretigheid waarmee ik me op de materie stortte. Was het een fascinatie voor het ‘onvoorstelbare’, het gruwelijke, of wilde ik bewijzen dat de moord op Gabriela Esposito Quaroni een ontsnapping was aan een benauwende, ongezonde verhouding? Zo raak je steeds verder verstrikt in allerlei speculaties en gepsychologiseer, ook over je eigen drijfveren. ‘Inmiddels weet ik waar Emilio verblijft. Het zal verontrustend zijn hem te ontmoeten, vooral omdat in zo’n confrontatie alles wat nu nog een script is, tastbaar wordt.’

Bizar
Op de laptop laat Petra ongemonteerde, fraaie opnamen zien. De camera tast de betonnen, gerichelde huid van de bolvorm af, aait over muren, volgt een over de grond rollende plastic bal en toont de kerk van veraf, vanuit een met wilde grassen begroeid, zonovergoten veld; de witte bol steekt scherp af tegen de blauwe horizon.
De beelden verraden een esthetisch oog en een grote liefde voor de vormentaal van de architectuur. Hoe zal het verhaal van Emilio, geschreven door Maria Barnas, tegen dit decor klinken? Zeker is in ieder geval dat de kerk alle betrokkenen in het verhaal heeft samengebracht. Petra: ‘Livio Quaroni, de neef van Ludovico, was ook betrokken bij het ontwerp evenals Luisa Anversa, een nu 85-jarige architecte, die nauw met Ludovico heeft samengewerkt. Ik zocht haar op in Rome, waar ze in hetzelfde chique appartementencomplex woont als voorheen de Quaroni’s, met wie ze goed bevriend was. Ik vertelde dat ik haar graag wilde spreken over La Chiesa Madre en Emilio en zijn moeder. Ze raakte zeer geëmotioneerd. “It happened here”, zei ze. In dat ene zinnetje ligt veel besloten. Heel veel.’

nog tot 2 september 2012 in Foam Amsterdam

Tentoonstelling Amsterdam