Van tevoren wist ik niet wat ik van de kunstacademie in Istanbul kon verwachten. Aan de ene kant dacht ik dat het wel eens heel traditioneel zou kunnen zijn, met veel model- en stilleven tekenen en zo. Aan de andere kant komt er ook veel goede hedendaagse kunst uit Turkije (zoals onder andere te zien is aan de huidige biënnale) en die kunstenaars moeten dat toch ergens opgepikt hebben zou je denken. 

Bij binnenkomst is de eerste indruk meteen goed. Aan weerszijden van de ingang worden kunstboeken verkocht. De selectie is uitstekend, evenals de prijs, dus ik blijf meteen hangen en koop uiteindelijk een boek. Met mijn nieuwe aankoop onder de arm kijk ik voor het eerst eens goed naar het gebouw. Ik bevind me in een grote witte hal, tegenover de ingang bevindt zich een grote glazen gevel die toegang biedt tot een prachtig terras aan het water met uitzicht over de stad. Het gebouw is enorm groot en een beetje vervallen maar de sfeer voelt goed. Hier en daar ligt een stapel hout om in de winter de houtoventjes mee aan te maken. Door het hele gebouw staan afgietsels van Griekse en Romeinse beelden en zoals door de rest van de stad lopen er overal katten rond.


Ik dwaal wat rond en als ik via een grote wenteltrap naar boven loop, word ik begroet door de mij vertrouwde geur van olieverf. Zoals ik al wel verwacht had kom ik in studio's waar de ezels en krukjes dicht op elkaar in een halve cirkel rond een stilleven of andere setting zijn gezet. Naaktmodellen in contrapost, zelfportretten, grote tekeningen in houtskool en ga zo maar door. Ik houd veel van al die rommel in de studio, voel me er zelfs wel in thuis, maar ben ook wel een beetje teleurgesteld dat ik alleen maar van die ouderwetse opstellingen tegenkom. Bij de beeldhouwafdeling is het niet anders. Identieke modellen, bekeken van een net iets andere hoek, vullen de gangen en in een lokaal is een student bezig een klassiek hoofd na te boetseren.



Buiten op het terras praat ik met Izlem. Ze is een tweedejaars studente grafisch ontwerp en heeft het heel erg naar haar zin op de academie. De studie is wel zwaar, vertelt ze me, ze krijgen veel huiswerk en bijna iedereen doet er langer over dan vier jaar. Een vriend van haar studeert er zelfs al twaalf jaar, maar dat is volgens haar ook omdat hij het er zo fijn vindt. Vaak drinken de studenten wijn op het terras en hebben ze feestjes. Na de academie zal het wel moeilijk worden om werk te vinden. Misschien dat ze dan wel naar het buitenland gaat, verder studeren. Het liefst zou ze naar Nederland gaan, naar de Gerrit Rietveld Academie.

Ik vraag Izlem of studenten naast het leren tekenen van stillevens en naaktmodellen en dergelijke ook les krijgen in het maken van conceptueel werk, in het ontwikkelen van ideeën. Conceptueel? Dat woord kent ze niet en na een mislukte poging uit te leggen wat ik bedoel, verander ik maar van onderwerp. Ik vraag haar vervolgens wat ze van de biënnale vindt. Ze haalt lichtjes haar neus op en zegt dat ze vindt dat er eigenlijk niet zo veel te zien is. Ze geeft de tentoonstelling een zes. Ze had zo graag wat meer kleur en – ze maakt grote gebaren met haar handen – iets spannends, iets nieuws gezien.

Tweedejaars studente Izlem op het terras achter de academie

Uitzicht over de Bosporus vanaf het terras achter de academie

Academiegebouw gezien vanaf het terras

Lithografielokaal









Tekeningen in de gang bij de afdeling grafisch ontwerpen

Tekening in de gang bij de afdeling grafisch ontwerpen