Wie tussen nu en 13 juni De Hallen in Haarlem binnenloopt wordt meteen geconfronteerd met de helse geluiden die uit de vleeshal op de begane grond komen. De video-installatie Cantata Profana van de Engelse kunstenaar Matt Stokes bestaat uit zes schermen waarop zes meer dan levensgrote grindcore zangers staan te ‘zingen’. Grindcore is een muzikale subcultuur die ontstaan is vanuit de hardcore punk in de jaren tachtig. De zang bestaat uit ‘grunten’ en/of krijsen (met of zonder tekst), en de muziek is niet gebaseerd op traditionele tonaliteit en muzikale structuren. Stokes bracht zes internationaal bekende grindcore vocalisten bij elkaar en liet ze een klassiek muziekstuk inzingen. De op zijn zachts gezegd onverwachtse combinatie van muziekstijlen geeft een resultaat waar ik maar moeilijk weer van weg kan lopen. Totaal gefascineerd ben ik door de jongens die vanuit hun tenen staan te grommen en te schreeuwen (als grindcore leek kan ik het niet anders noemen). Ineens valt op hoe de voornamelijk in zwart geklede zangers tussen hun geschreeuw geduldig met de muziek staan mee te tellen. En is het mijn verbeelding, of zijn de zangers zelfs ingedeeld in verschillende zangstemmen waarvan er - van sopraan tot bas - toevallig ook zes in totaal zijn.  

De installatie is typerend voor het werk van Stokes die in het verleden wel vaker samenwerkte met mensen van verschillende subculturen om deze vervolgens bij elkaar te brengen. Stokes weet door middel van intensieve samenwerking verschillende werelden te verenigen en dit is ook een Nederlands grindcore forum op internet niet ontgaan. Op de site is een discussie te lezen is over het werk van Stokes. Zo vertelt Billie die ook verantwoordelijk is voor het begin van de discussie: ‘Matt Stokes is een vrij obscure kunstenaar, en kent zeker wel een paar gelijken - ik vind het onwijs interessant als beeldend kunstenaars uiting geven aan onafhankelijke manier van denken - dat een gebied beslaat als grindcore of welke subcultuur ook. Kunstenaars die het doen […] weten soms de scene te ontstijgen en verschillende werelden samen te brengen. Maar het komt niet zo vaak voor dat een kunstenaar van dit kaliber een museale tentoonstelling krijgt. Ik zou het alleen al checken omdat je liefde hebt voor je muziek - dat heeft hij ook.’ Leuk is dat De Hallen curator en muziekliefhebber Xander Karskens het internetforum van de grindcorers ook heeft weten te vinden en zich in het gesprek mengt…


Wat duidelijk wordt uit het werk van Stokes is dat muziek (of je nu van grindcore, house, klassiek of swing houdt) een universele taal is, met een gedeelde traditie. Daarbij leert Stokes ons dat het bij de verschillende subculturen naast de uiting van identiteit in verschillende visuele en sociale tradities en regels, bovenal om passie gaat en dat deze passie misschien wel hetzelfde is voor iedere subcultuur. Stokes combineert schijnbaar tegengestelde stijlen en culturen maar omdat hij hierin juist de gelijkenissen benadrukt is het uiteindelijke werk meer dan de som der delen.