Bij de RijksakademieOPEN van dit jaar viel het op dat er een aantal kunstenaars met zeer minimale middelen werkt. Een van deze kunstenaars is Maarten Sleeuwits.

Op een witte tafel staat een kleine glazen rechthoek, een soort kleine maquette van een minimalistisch gebouw. De dame die er bij staat demonstreert: met twee vingers aan weerszijden van de rechthoek transformeert zij de gesloten vorm op haast magische wijze tot een dynamisch en open object, en met dezelfde minimale inspanning weer terug naar zijn oorspronkelijke vorm. Vol verbazing sta ik te kijken en te bedenken wat ik zojuist gezien heb. Even mag ik het object zelf in mij handen houden, maar de fragiliteit ervan beangstigt mij dermate dat ik het weer snel (maar wel heel voorzichtig) aan haar teruggeef. 


Een ander werk is evenzeer klein en eenvoudig van vorm. Op twee spijkers rust een bescheiden houten doosje. Nieuwsgierig als ik ben begin ik onmiddellijk te fantaseren over wat daar in kan zitten: iets dat zo klein en toch zo zorgvuldig verpakt is, moet haast wel belangrijk zijn. Een bijbehorend flipboekje biedt antwoord. In de kleine animatie is te zien hoe een mede-artist in residence een blokje op Japanse wijze in zijden wikkelt en in het houten doosje plaatst.


Door de kwetsbaarheid van Sleeuwits werk, gaat de toeschouwer een unieke verhouding ermee aan. Omdat je het zelf mag vasthouden, wordt deze kwetsbaarheid ook een fysieke ervaring. Maar de fragiliteit van het werk heeft ook iets bedreigends. Dit wordt nog het meest duidelijk in weer een ander werk. Een dunne houten lat staat gebogen tegen de muur. De boog wordt gecreëerd door twee marmeren blokken aan de uiteinden van de lat. De vorm van de boog staat dus in directe relatie met het gewicht van het marmer, materiaal en vorm zijn met elkaar in balans. Zou het marmer zwaarder zijn, dan zou de lat verder doorbuigen en knappen. De vorm suggereert zo tegelijkertijd zijn eigen kwetsbaarheid en zijn mogelijke vernietiging.