Iedere zichzelf respecterende filmfan kent de openingstitel van Pulp Fiction wel. Enorme gele letters sieren een pikzwarte achtergrond. Het viel mij pas na een tijdje op hoe geel die openingsscene is. Het is ook terug te zien in Jackie Brown en het redelijk gestoorde Inglourious Basterds. Maar de geelste film van Quentin Tarantino is Kill Bill, een samuraifilm geïnspireerd door cultuurklassiekers als Lady Snow Blood en bijvoorbeeld de spaghettiwestern. (denk aan Sergio Leone met The Good, The Bad & The Ugly. De gele elementen komen ook uit voort uit het expressieve Japan en de felle zon op de woestijnvlaktes. 


Maar de ongekroonde koning van gele films is toch echt Wes Anderson. Het is in zijn nieuwe film, Moonrise Kingdom weer terug te zien. De film opende het filmfestival van Cannes dit jaar en is momenteel in verschillende filmhuizen in Nederland te zien, en het is absoluut een aanrader. Hoe geel het werk van Anderson is, is al zichtbaar in publieksfavoriet Fantastic Mr. Fox, The Darjeeling Limited en al helemaal in de film die erdoor ingeleid wordt; Hotel Chevalier. In Chevalier lijkt alles wel geel. In tegenstelling tot de titels van Tarentino valt het hier gelijk op. Deels omdat de (Amerikaanse) filmindustrie het laatste decennium vooral ingezet heeft op onduidelijkheid. Alle grote blockbusters zijn vervloekt met een zeer hoog contrast en diepe schaduwen. Het is natuurlijk geen lelijk effect, maar als iedereen het doet, de hele tijd, verliest het zijn kracht volledig. Daarnaast is geel in ons dagelijks leven zeer ondervertegenwoordigd. Hoeveel gele auto's staan er in uw straat?



Het geel zorgt ook voor enorme warmte, wat heel goed terug te zien is in het werk van Anderson. Hotel Chevalier speelt zich af en in het toch wat grauwe Parijs, maar bijna alles is geel. De lampen gloeien warm geel, de badjassen zijn knalgeel en natuurlijk is aftiteling groot en geel. In The Darjeeling Limited, een verhaal rondom broers die een treintocht door India maken, is het geel wat meer bescheiden. Maar vergeleken met de grauwe trend van tegenwoordig spatten de kleuren toch van het beeld. Het zand, de krullende letters op de trein en de (gestolen) badjas uit Hotel Chevalier stralen fel.


Het mooie aan geel is dat het inzetbaar is voor meer dan alleen maar vrolijkheid, wat ook weer terug te zien. In Kill Bill is geel voornamelijk vertegenwoordigd in de kleiding van een vrouw die op zeer bloedige wijze wraak neemt. In The Darjeeling Limited zit een scene waarbij een dode jongen teruggedragen wordt naar zijn dorp, in het gezelschap van zijn kleine broertjes. Hier neemt de kleur geel een totaal andere rol op zich; in plaats van vrolijkheid is het beeld benauwend en krijg je als kijker een enorme behoefte aan verkoeling.


Het is jammer dat geel minder aanwezig is in onze beeldcultuur. Het is een vrolijke, expressieve kleur. Aan de andere kant is het misschien ook maar goed dat het ondervertegenwoordigd is, anders zou het niet zo lekker hard aankomen als het er een keer is.