Berend Strik exposeert zijn werken, foto’s met borduursel en applicaties in Nijmegen, de stad waar hij is opgegroeid. Een zaal concentreert zich dan ook op het thema familie; want ‘wie je ook bent en waar je ook vandaan komt, je familie neemt altijd een plek in.' 


Cottage in colonial style (2005) is een zwart-witfoto met een grof raster en subtiel geborduurd en gestikt met stukjes stof tot een romantische droom, maar wie woont er, waar is het en wiens droom dan? De boom vol margrieten hangt over het huis heen. Gebouwen komen vaak voor in de werken van Strik. Als ik door de zaal loop waan ik me een beetje in de film La Notte van Antonio. Een groot deel van de twee uur durende film loopt de hoofdpersoon Lidia door de stad, elegant op haar hakken, en vooral op zichzelf. Afstandelijk. In die gebouwen weerklinkt de betekenis van de film. Zo kijk ik ook naar de beelden van Strik, in een dialoog met de gebouwen. Stitched Villa, waarin golfplaten worden overwoekerd door planten, een villa.

In de documentaire Met zachte hand, portret Berend Strik zegt Mathijs Bouw, met wie Strik vaak samenwerkt: ‘Architect is een rationeel vak, je moet je sterk zijn om mensen te overtuigen, naast mij is Berend de zachte benadering.' De extra lagen verzachten het beeld, daardoor krijgt het beeld meer diepte, en ook de betekenis wordt zachter, meerduidiger. In Unrecognizd City (2009) zweeft het bovenste stukje van de toren van een moskee over een sciencefictionachtig landschap met een dreigende lucht. Ik herken nog net een prozaïsche watertank.


Het werk van Berend Strik kent een engagement zoals dat, denk ik, de kern is van het engagement van de kunst. Het gaat niet om Ja of Nee, kunst staat boven de te directe meningen. Antje von Graevenitz: het is een persoonlijke reactie van Strik op iets in de wereld dat hem aangaat en dat nooit alleen maar een betekenis kan hebben. Het werk is een persoonlijk commentaar is vooral een verzoek aan de kijker om ook persoonlijk te worden.


De documentaire neemt ons even mee het atelier binnen waar vier dames en Berend gezamenlijk aan het werk zijn. Het is er gezellig, toch hebben ook al veel meisjes het werk snel opgegeven, wordt er gezegd. ‘Wij zijn de besten’, zegt een van hun trots. Minstens twee maanden werk zit in een ‘schilderij’, secuur en ambachtelijk werk waarbij ieder z’n stijl heeft. Berend Strik maakt de vergelijking met verf: ‘verf heeft ook een soort weerstand. Je hebt een idee voor ogen en dat wil je bereiken. Soms is het duwen en trekken.'


In het werk van Strik gaat de verbeelding gaan naar een punt toe, zegt Jan Faber, hij bedoelt hiermee dat het werk direct wordt aangestuurd naar dat de kunstenaar voor ogen staat terwijl zijn eigen werk juist ontstaat vanuit chaos.

De catalogus (redactie: Renée Borgonjen) is ontworpen door Luna Maurer, met een nietje door de rug, pagina’s met strakke lijnenpatronen die ongetwijfeld volgens een systeem zijn gegenereerd door de borduursels van Strik.

De tentoonstelling May I Show You My Pictures? is nog tot 9 januari 2011 te zien in Museum Het Valkhof in Nijmegen.

Lees ook het artikel Niemand zal hem missen dat Berend Strik schreef voor Mister Motley in de Gids voor bange mensen, p. 66-67.