Ze is te dik. Heeft lelijke bolle wangen, en gekke bovenarmen bovendien. De jonge, corpulente Queen Ann worstelt met haar zelfbeeld. Als ze foto’s van zichzelf ziet, genomen op feestjes of vakanties, is dat een kwellende confrontatie. Back in the day toen Photoshop nog niet bestond om handig de overtollige kilo’s weg te werken, boden potlood, pen en schaar uitkomst. Als een soort milde vorm van automutilatie bewerkte Queen Ann haar eigen beeltenissen; hier een hoofd door gekrast, daar een snorretje bijgetekend of een buikje weggeknipt.
 De reeks bizarre foto’s die dat opleverde, zijn in handen van kunstenaar Mariken Wessels (1963) beland. Met deze foto’s heeft zij, rondom de belangrijke momenten in het leven van Queen Ann, zorgvuldig en chronologisch haar levensverhaal gecomponeerd in de vorm van een kunstenaarsroman. We zien Queen Ann in haar eerste schooltoneelstuk, spelend met haar broers en zussen, poserend op vakantie. Op bijna alle foto’s heeft ze zichzelf bewerkt. Ze lijkt wel een parodie van zichzelf te maken. Dit wordt nog eens aangezet door teksten in de kantlijn, als: Ben ik nog te redden? En: P.S. Buikje Afgeknipt!


Ook op latere leeftijd, inmiddels zwaar geblondeerd en nog wat kilo’s zwaarder, lijkt ze maar niet tot zelfacceptatie komen. Integendeel. De foto bewerkingen worden steeds uitbundiger, bijna clownesk. Ergens tonen ze de nodige zelfspot, maar haar leven wordt er niet lichtvoetiger op. Ook al wens je haar dat nog zo hard toe. Al bladerend bekruipt je het ongemakkelijke gevoel met de verspilling van een kostbaar mensenleven te worden geconfronteerd. Het boek laat namelijk de constante wens naar een ander leven zien. Dit verlangen van Queen Ann om een ander te zijn, houdt aan tot bijna het einde van het boek.


In het laatste hoofdstuk zijn de foto’s paginavullend, kleurrijk en onscherp, bijna transcendent. In de zweem van vloeibare vormen is op de een na laatste pagina het gezicht van Queen Ann nog te herkennen. Alsof de geest van Queen Ann deze wereld al half heeft verlaten zien we haar in een pose die erg veel doet denken aan het wereldberoemde schilderij van Leonardo da Vinci. Een soortgelijke mysterieus glimlach siert het gezicht van Queen Ann. Je hoopt dat ze aan het einde van haar leven berust in tevredenheid, of is het toch een blik van een verbitterd verlangen naar een leven dat ze nooit heeft gekend?

'Zeker, ergens voel ik mij een "koningin'', luidt het cynische bijschrift onder een van haar foto's. Ze mag zich dan geen beautyqueen hebben gevoeld, maar Mariken Wessels heeft haar toch koningin van haar eigen leven weten te maken. Ze heeft haar levensverhaal in dit boek zo mooi geregisseerd dat we stiekem allemaal een beetje jaloers kijken naar Queen Ann...


Mariken Wessels won in 2008 de Silver Medal Book Award met haar kunstenaarsroman Elisabeth I want to eat. Het MoMa nam het boek op in haar eigen boekcollectie. Queen Ann. P.S. Belly cut off is haar tweede boek dat recent is verschenen. Het boek is te bestellen via: www.alaudapublications.nl