De diep ondergrondse metrolijn van Piccadilly Circus in Londen brengt me naar de metrostop Knightbridge. Niet gekleed op de Engelse regen duik ik een winkel in. De winkel lijkt leeg. LED verlichting danst psychedelisch achter vierkante schappen gevuld met voornamelijk futuristisch uitziende vrouwenschoenen. In de winkel is geen muziek, zijn geen mensen en in eerste instantie zie ik zelfs geen verkoper. Alsof de schoenenwinkel een lichte rustige oase is die in de toekomst bestaat, midden in het ‘nu’ in hartje, overvol Londen.  

Een zachte ‘Hello miss’ verstoort de dagdroom. Voor mij staat een vrouw die, net als de schoenen, van een andere wereld lijken te komen. Prachtig gekleed, opgedoft met make-up veren, sjaals en gewaden. Ze balanceert op schoenen die in het rek staan en waar op dat moment mintgroene verlichting achter danst.

Alle schoenen in de winkel (de winkel heet UNITED NUDE) de winkel zelf en de lichte schappen zijn ontworpen door Rem D. Koolhaas, niet de wereldberoemde architect, maar zijn neef. De Engelse vrouw leidt me door de winkel, alsof ze me door een wijk met bijzondere huizen en gebouwen leidt. Ze laat me naar schoenen kijken alsof het kleine bouwwerken zijn, minigebouwen die een sterk fundament moeten hebben, veel gewicht kunnen dragen, een schoonheidswaarde bezitten en waar de zwaartekracht een fundamentele rol speelt.

Achterin een fotoboekje met schoenen van Koolhaas en Clark dat ik van de mooie verkoopster meekrijg staan de winkeladressen van deze nieuwe winkel: Rusland, Shanghai, New York, Londen en… Amsterdam. Op de Spuistraat 125 is net zo’n stukje futuristische oase als in het gehaaste Londen.